"ఓం దక్షిణామూర్తయే నమః" - (By డా. ఉష గారు)

నేను తర్డ్ ఇయర్లో ఉండగా నాన్నగారి కోసం కోయంబత్తూరు వెళ్ళాను. అలా వెళ్ళినప్పుడు కొంతమంది భక్తులతో కలిసి హోటల్ రూమ్ లో ఉండటం జరిగింది. అక్కడ ఉన్నన్ని రోజులూ నాన్నగారు దాదాపు 6 - 8 గంటలు సజ్జక్ట్ బోధించేవారు. అందులో ఉదయంపూట ఎక్కువగా ఆచార్యులవారు, ఆయన జీవితం పొడవునా బోధించిన అద్వైతం గురించి చెప్పేవారు. ఆ బోధవిన్నాక ఒకరోజు భక్తుల మధ్య ఆధ్యాత్మిక చర్చ జరిగింది. అప్పుడు నేను ఉన్నది ఒక్కటే అని అనుభవంలోకి వచ్చేస్తే ఏమీ లేదు, ఈలోపు ఎంత గందరగోళం సృష్టించుకుంటామో కదా! అన్నాను. అలా కాదు ఉషా, ఇప్పుడు మనకు శరీరం ఉంది. శరీరం మీద గాయం అయింది. గాయంవల్ల మనకు బాధ కలుగుతుంది. గాయం పెద్దదయితే బాధ తొలగించుకోవటానికి మందువేస్తాం. అలాగే నేను అనే భావన రావడం వల్ల ఈశరీరం వచ్చింది. దానికి సాధన అనేమందు వేస్తే అనారోగ్యంలోంచి బయటకు వచ్చేస్తామని ఒక ఆవిడ చాలా అద్భుతంగా చెప్పారు. సాధనచేస్తేగాని ఈ ద్వంద్వంలోంచి బయటకు రాలేము కదా! అని మేమంతా చర్చించుకున్నాము.

ఆరోజు మధ్యాహ్నం నాన్నగారు లేచాకా, దయానంద ఆశ్రమానికి వెళ్ళడానికి వేను మాట్లాడుకుని నాన్నగారితోపాటు అందరం బయలుదేరాము. దారిపొడుగునా పచ్చగా ఉన్న ప్రకృతిని గమనిస్తూ, మధ్య మధ్యలో నాన్నగారివైపు చూస్తూ, ఉదయం సంభాషణలోని వాక్యాలు గుర్తు చేసుకుంటూ ఆలోచిస్తున్నాను. అసలు గాయం అవడం, అనారోగ్యం రావడం దానికి మళ్ళీ మందు వేసుకోవడం ఇదంతా ఎందుకు? అనారోగ్యం రాకముందు మనం ఆరోగ్యంగానే ఉన్నాం. అసలు ఆరోగ్యంగా ఉంటే అనారోగ్యం రావడానికి ఆస్కారమేలేదు కదా! అనారోగ్యమనేది కల్పితమే!

భగవాన్ అక్షరమణమాలలో చెప్పినట్లు:

ఒకడవౌ నిను మాయ మొనరించి వచ్చువా
రెవరిది నీజాల మరుణాచలా!

నినువీడి మాయ అంటూ ఒకటి రావడానికి ఆస్కారముందా? నీకు తెలియకుండా మాయ అనేది ఎక్కడనుంచి వచ్చింది? ఈ మాయ అనేది కూడా నీలీలలో భాగమే తప్ప దానికి భిన్నత్వం ఏముంది? ఉన్నది ఒక్కటే! దానికి గాయమేంటి? అనుకుంటూ ఆలోచిస్తుంటే, అకస్మాత్తుగా అంతా అదృశ్యమైపోయి ఉన్నది ఒక్కటే అన్న అనుభవం వచ్చేసింది. అక్కడ ఇంక ఆరోగ్యం లేదు, అనారోగ్యం లేదు, ద్వద్వం లేదు. హృదయంలోంచి ఆనందం పొంగుతూఉంటే ఆ అనుభవానికి కళ్ళమ్మట నీళ్ళు కారుతుంటే, నాన్నగారివైపు చూసాను. అప్పుడే నాన్నగారు కూడా వెనకకు తిరిగి నా వైపు చూసి అవును అని సూచిస్తున్నట్లుగా నవ్వారు. నేను పైకి ఏమీ మాట్లాడలేదు. నాలో ఏం జరుగుతోందో పక్కన ఉన్న వారికి తెలియలేదు. అంటే భగవంతుడు నిన్ను అనుగ్రహించేటప్పుడు, నీకు అనుభవం ఇవ్వాలనుకున్నప్పుడు, రెండోకంటికి తెలియకుండా నిశ్శబ్ధంగా ఇవ్వగలడు అనేదానికి అది ఋజువు.

అప్పుడు నేను ఈ అనుభవం మాత్రమే నిజం! ఇదే ఫైనల్ అనుకున్నాను. నాకు కళ్ళమ్మట నీళ్ళు కారుతూ ఉన్నాయి . ఆ అనుభూతి చాలాసేపు ఉండిపోయింది. లోపల ఆనందాన్ని అనుభవిస్తూ, మెల్లగా నన్ను నేను అదుపులోకి తెచ్చుకుంటూ మామూలు స్థితికి వచ్చాను. అందరం కలిసి దయానంద ఆశ్రమానికి వెళ్ళగానే, నాన్నగారు ముందుగా ఆశ్రమంలో ఉన్న దక్షిణామూర్తి విగ్రహం దగ్గరకు తీసుకువెళ్ళారు. మేమంతా దూరంగా నిలబడి చూస్తున్నాము.

ఉషా ఈయన ఎవరు? అని అడిగారు. దక్షిణామూర్తి నాన్నగారూ అన్నాను. దక్షిణామూర్తి అమ్మా సనత్ కుమారులకు నోరు విప్పి మాటలద్వారా బోధించలేదు. మౌనంలోనే బోధించారు. ఆయన సమక్షంలోనే అనుభవం రావడం కూడా జరిగింది అన్నారు. వెంటనే నాకు ఈరోజు వేన్ లో జరిగింది అదే కదా అనిపించింది. దక్షిణామూర్తిది కొన్ని నిముషాల అవతారమమ్మా! రాముడులాగ, కృష్ణుడిలాగ అవతారపురుషులులాగ రాలేదమ్మా ఆయన. జ్ఞానం తాలూకు అనుభవాన్ని ఇచ్చి అవతారం చాలించేసారు అన్నారు.

నాకు మనసులో నాన్నగారు చెప్పిన ప్రవచనాలు ఇన్నిరోజులూ వింటూ వచ్చాము కానీ, హృదయంలో కలిగిన అనుభవం చాలా ప్రత్యేకమయినది అనిపించింది. నాన్నగారి సమక్షంలో అప్పుడప్పుడూ ఆత్మస్థితి అనుభవంలోకి వచ్చినా కూడా ఈసారి నాన్నగారు దానికి చాలా స్పష్టతనిచ్చారు. మౌనంలోనే నీకు లోపల ఉన్న వస్తువు అందుతుంది. మాట ఒకఎత్తు అయితే, మౌనం ఒక ఎత్తు.

"ప్రేమ మార్గం" - (By డా.ఉష గారు)

ఆయన సమక్షంలో మనస్సు నిర్మలమవుతుంది. శాంతి ఆవరిస్తుంది. హృదయం స్పందిస్తుంది. మౌనం ప్రకాశిస్తుంది. ఒకొక్కసారి అనిపిస్తుంది జ్ఞానం పక్కన పెడదాం. ఈ జన్మకు నాన్న చాలు. ఆ అందమైన కళ్ళల్లో నుంచి వ్యక్తమయే ప్రేమ, దయ, కరుణ, ఆయన నవ్వులో వున్నా ఆహ్లాదం, ఆయన పలుకులో ఉన్న ఔన్నత్యం, ఆయన నిరాడంబరత, నిర్మలహృదయం, ఆయన లో ఉన్న గంబీరత్వం చూసి ఈ జీవుడికి సృష్టిలో ఏదైనా ఆకర్షణగా కనబడగలదా అనిపిస్తుంది.

నాన్నగారికి సంబంధించి నాకు వచ్చిన స్వప్నాలు జరుగుతున్న వాస్తవాల్లా ఉండేవి. ఒకసారి వచ్చిన స్వప్నం ఏమిటంటే, లేడీస్ హాస్టల్ లో బయటివాళ్ళని ఎవరినీ లోపలికి రానివ్వకపోయినా, హాస్టల్ గేట్ తెరుచుకుని ఒకకారు లోపలికి వచ్చింది. ఆ కారులో నుంచి నాన్నగారు, రామచంద్రరాజు గారు దిగారు. ఆ హాస్టల్ ఎదురుగా పెద్ద గ్రౌండ్ ఉంది. ఆ గ్రౌడ్ లో చూస్తే భక్తులు 1500 మంది పైగా కూర్చుని ఉన్నారు. హాస్టల్ లోకి భక్తులు ఎలా వచ్చారా? అని ఆశ్చర్యంగా చూస్తూనే, నాన్నగారికి రూములోనుండి ఒకకుర్చీ తెచ్చివేస్తే దానిలో కూర్చున్నారు. హాస్టల్ ప్రాంగణం అంతా భక్తులతో నిండిపోయి ఉంది.

ఆ సమయంలో ఒక భక్తుడు, పెద్దబుట్టతో అరటిపళ్ళు తీసుకువచ్చి నాన్నగారికి ఇచ్చాడు. నాన్నగారు ఉషా ఇలారా అని పిలిచి ఈ పళ్ళు అందరికీ పంచిపెట్టు అన్నారు. నాన్నగారూ ఈ పళ్ళు కొన్నే ఉన్నాయి కదా! అందరికీ సరిపోవు. చిన్నముక్కలు చేసి అందరికీ పంచమంటారా? అని అడిగాను. అవసరంలేదు అందరికీ ఒక్కొక్కటి ఇచ్చుకుంటూ వెళ్ళిపో అన్నారు. అయితే అక్కడున్న అందరికీ లోటురాకుండా అరటిపళ్ళు సరిపోయాయి.

భక్తులలో కూర్చున్న ఒక వృద్ధురాలికి అరటిపండు ఇచ్చినప్పుడు మాత్రం ఆవిడ తీసుకోలేకపోయారు. అనారోగ్యంతో దగ్గుతూ, ఒణికిపోతున్నారు. నాన్నగారూ ఆవిడ తీసుకోలేకపోతున్నారు అని చెప్పాను. తొక్క ఒలిచి పెట్టమ్మా అన్నారు. ఆవిడ దగ్గు ఎక్కువయి దానిని కూడా తీసుకోలేకపోయారు. నేనేం చేయాలా అని నాన్నగారివైపు చూస్తున్నాను. నాన్నగారు కుర్చీలోంచి లేచివచ్చి ఏది ఇలా ఇవ్వు అంటూ నా చేతిలో పండు తీసుకుని, ఆవిడ బుగ్గలు నొక్కి నోరుతెరుచుకునేలా చేసారు. నోరు తెరవగానే అమాంతంగా నోట్లోపెట్టి, ఆయన చేతిని ఆవిడనోటికి అడ్డుగా ఉంచి నోరుమూసి గుటకవేసేలా చేసారు. ఆవిడ ఆ పండు మింగగానే అనారోగ్యం తాలూకు చాయకూడా లేకుండా, ముసలిరూపం పోయి పూర్తిఆరోగ్యంగా తయారయ్యారు. అక్కడున్న అందరం జరిగినదంతా ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాము. దానితో కలచెదిరి నాకు మెలుకువ వచ్చింది.

ఆ తరువాత కొద్ది రోజులకి అరుణాచలం వెళ్ళాను. అక్కడ భగవాన్ సమాధి చుట్టూ ప్రదక్షిణ చేస్తూఉంటే, ఇదివరకులాగే మళ్ళీ ఒక భక్తురాలు నా చేయిపట్టుకుని మీతో ఒకసారి మాట్లాడాలి అంటూ బయటకు తీసుకువచ్చారు. ఈ మధ్య నాన్నగారి మీటింగ్ ఒకటి జరిగింది. మీరు కాలేజ్ లో ఉండడంవల్ల మీటింగ్ లకు రాలేరు కదా! అందుకని నాన్నగారు ఆ మీటింగ్ లో చెప్పిన అద్భుతమైన మాటలు మీకు చెప్పాలనిపించి బయటకు పిలిచాను. నాన్నగారు ఏం చెప్పారంటే, భూమిమీదకు వచ్చిన జ్ఞానులందరూ కూడా ఒక్కొక్కరూ ఒక్కొక్కమార్గాన్ని సూచించారు. వారిలో రామకృష్ణుడిది భక్తిమార్గం అయితే, భగవాన్ ది జ్ఞానమార్గం. బుద్ధుడిది ధ్యానమార్గం. యోగానందగారిది యోగమార్గం. మరి మనది ఏ మార్గం? అని నాన్నగారు అడిగారు. భక్తులు మాట్లాడకుండా నాన్నగారు ఏం చెప్తారా ? అని చూస్తున్నారు. అప్పుడు నాన్నగారు మనది ప్రేమమార్గం. ప్రేమతో ఇచ్చేయడమే అన్నారు. ఆయనే మళ్ళీ ప్రేమతో ఇచ్చేయడమంటే ఏమిటి? అన్నారు. ఎవరూ ఏమీ మాట్లాడకుండా చూస్తుంటే నాన్నగారు, ఒక ఆవుకి దూడ పుట్టినప్పుడు ఆవుదగ్గర పాలు తాగలేకపోతే, దానినోటిలో గొట్టంపెట్టి కడుపులోకి వెళ్ళిపోయేలా పోస్తారు. అలా మీకు అర్హత ఉందా? లేదా ? అన్నదానితో సంబంధం లేకుండా ప్రేమతో మీ అందరికీ ఇచ్చేయడమే మాపని అని చెప్పారు. ఇదంతా చెప్పి ఆవిడ, అసలు ఏ గరువు చెబుతారమ్మా ఇలాగ ? అన్నారు.

ఆ మాటలు విన్నాకా నాకు వచ్చిన కలకూ, నాన్నగారు చెప్పిన మాటలకూ సమన్వయం ఉందని అర్థమయింది. మన మానసిక అనారోగ్యం ఏదయితే ఉందో, ఏ అహంకారం వలన మనం జ్ఞానం పొందలేకపోతున్నామో, ఆ జ్ఞానాన్ని మనతో మింగించి మనల్ని ఆత్మ స్వరూపుల్ని చేస్తారు. అది ఆయన ప్రేమతోనూ, దయతోనూ చేస్తారు. అంతా నేనే చేస్తాను అని ఋజువు చేస్తున్నట్లు, వారం తిరగకుండానే నాకు వచ్చిన కలని ఆవిడతో నిర్థారణగా చెప్పించారు.

కేవలం ఆయన సమక్షంలో ( అంతర్యామికి సమీపంలో ) ఉంటే, ఆయన అన్నిరకాలుగా మనల్ని చూసుకుంటూనే మన జన్మ ధన్యమయ్యేలా చేస్తారు. మనం శరణాగతి చెంది అయన ధ్యాశలో ఉంటే, సాధన పేరుతో మనం ఏదో చెయ్యాలని తాపత్రయపడకుండా, భయపడకుండా, నిరాశపడకుండా ఉంటే మన ప్రయత్నంతో నిమిత్తం లేకుండా మోక్షం ఇచ్చి తీరతారనే విశ్వాసం నాలో దృఢపడింది.

"నాన్నగారి మహామౌనం" - (By డా.ఉష గారు)

నాన్నగారు నా జీవితంలోకి ఎన్నటికీ వీడని సుగంధ పరిమళంలా ప్రవేశించారు. ఒక సుడిగుండం మనల్ని చుట్టేస్తే బయటకు ఎలా రాలేమో, అలా నాన్నగారి ప్రేమ, అనుగ్రహం ఒక ప్రవాహంలా, ఒక సుడిగుండంలా నన్ను చుట్టేయడం వల్ల అందులో "నేను - నాది" అనుకునేదంతా కరిగిపోతూ వచ్చింది. నా జీవితాన్ని ఆయన స్వాధీనం చేసుకోవడం వల్ల ఆయనకూ, నాకూ మధ్య మధ్యవర్తుల అవసరం ఎన్నడూ రాలేదు. ఆయన అరుణాచలంలో ఒసారి "నా కోసమే నువ్వు పుట్టావమ్మా!" అన్నారు. మరొకసారి "ఇతరుల కోసమే నువ్వు పుట్టావమ్మా!" అన్నారు.

నా చిన్ననాటినుంచే సత్యం కోసం అన్వేషణ, తపన మొదలైంది. అందువల్ల దేనిమీదా ఆసక్తి ఉండేది కాదు. కుటుంబ సాంప్రదాయాల ప్రకారం జరిగే పూజలూ, పునస్కారాలూ నాకు సంతృప్తిని ఇవ్వలేదు. పుట్టినప్పటినుంచీ ఆయన సహకారం అందుతూనే ఉన్నా, అదృశ్యంగా ఉన్న ఆయన శక్తి అనుభవమవుతూనే ఉన్నా, ఆయన మా ఇంటి తలుపు తట్టి, భౌతికంగా నా జీవితంలో ప్రవేశించడానికి 17 సం॥ లు పట్టింది. ఆయన నా జీవితంలో ప్రవేశించింది మొదలు, ప్రతి అడుగూ అద్భుతమైన మహిమలాగే గడిచింది. నాన్నగారు నాకు ఆశ్రమ బాధ్యతలు అప్పగిస్తున్న సమయంలో ఒకసారి అన్నారు: "భగవాన్ పక్కన అతిసన్నిహితంగా ఉన్న కొందరు భక్తులు వారి ప్రారబ్ధవశాత్తూ భగవాన్ కి భౌతికంగా దూరమయ్యారు. అలా మనమిద్దరం ఎప్పటికీ, భౌతికంగా కూడా దూరం కాకూడదు. ప్రారబ్ధం కూడా మనల్ని వేరు చేయకూడదమ్మా!" అన్నారు.

నాన్నగారు నా జీవితంలో ప్రవేశించిన రోజునుంచీ నన్ను కొన్ని సందర్భాలలో "స్పిరిట్యువల్ డాటర్" అని, కొన్ని సందర్భాలలో "మానసిక పుత్రిక" అని అనేవారు. నా జీవితం మొత్తం ఆయన చుట్టూనే తిరిగింది. ఆయన దగ్గరకు వెళ్ళడం, ఆయనతో ప్రయాణాలు చేయడం, ఆయనతో ఆశ్రమంలో ఉండడం వీటితోనే ఎక్కువకాలం గడిచింది. నేను ఆయన సన్నిధిలో ఎక్కువ కాలం గడిపడానికే ఎప్పుడూ ప్రథమస్థానం ఇవ్వడం జరిగేది. ఆయన పని తరువాతే ఏదైనా! దానివల్ల కొన్ని ఇబ్బందులు వచ్చినా కూడా, ఆయన అనుగ్రహంలో అవి కొట్టుకుపోతూ ఉండేవి.

నాన్నగారి తల్లి రాజమ్మగారు స్వర్గస్థురాలు అయిన తరువాత, కాశీలో గంగానదిలో అస్థికలు కలిపిన తరువాత భక్తులందరి సమక్షంలో ఆయన అన్న మాటలు : "మీలో ఎవరైనా తల్లితండ్రులు లేనివారు ఉండి ఉండవచ్చు, మీలో ఎవరైనా అనాదలు ఉండి ఉండవచ్చు. కానీ నేను మాత్రం ఎన్నటికీ అనాదను కాను. మా అమ్మ వెళ్ళిపోతూ ఈ అమ్మని ఇచ్చి వెళ్ళింది అన్నారు". ఆనాటి నుంచి నా పాత్ర "స్పిరిట్యువల్ డాటర్ - మానసిక పుత్రిక" నుంచి తల్లిగా మారింది. అప్పటినుండీ ఆయన రోజుకి ఒక్కసారి అయినా నన్ను తలుచుకోకుండా రోజు గడపలేదు. అంటే అంతవరకూ నన్ను కూతురులా చూసుకుంటూ నా బాధ్యతను తీసుకున్నారు. ఆయన తల్లి వెళ్ళిపోయిన తరువాత నన్ను ఆయనకు తల్లిని చేసుకుని బాధ్యతను అప్పగించారు. ఒక బిడ్డలా ఆయన మీద ఆధారపడిపోయిన నన్ను తల్లిని చేసి ఒకవైపు బాధ్యతను అప్పగిస్తూ, మరొకవైపు నా హృదయాన్ని ఖాళీచేసి నన్ను స్వతంత్రురాలిని చేసారు. ఆయన ఏది చేసినా మనల్ని అభివృద్ధి చేయడం కోసమే ! ఆయనకంటూ ఏమీ అక్కరలేదు. నిజానికి ఆయన ఎప్పుడూ, ఎవరిమీదా, ఏ విషయంలోనూ అధారపడింది లేదు.

ఈ జన్మలో ఆయనతో నా అనుబంధం అత్యంత సన్నిహితమైనది, మాటలతో వర్ణించలేనిది. ఆయన దృష్టితో చూసి, ఆయన వాక్కులో చెప్పాలంటే "మా ఈ బంధం బహుజన్మలది." ఆయన నాకు ఇచ్చిన ప్రాముఖ్యత, స్వేచ్ఛ వల్ల ఆయన నన్ను ఒక సామ్రాజ్యానికి చక్రవర్తిని చేసినట్లుగా అనిపించేది. ఇంకా నా లోపల అపారమైన శాంతితో కూడిన శక్తి ప్రవహిస్తూ ఉండేది. ఇంతకంటే పొందవలసింది ఏమీలేదు అనికూడా అనిపించేది. ఆయన సమక్షంలో కలిగిన అనుభూతులు, అనుభవాలే కాకుండా ఆత్మ తాలూకు అనుభూతి ఎన్నో సందర్భాలలో విస్తృతంగా వచ్చింది. అలాంటి ఆత్మానుభూతి కలిగిన క్షణాలు అపూర్వము, అనిర్వచనీయము.

ఆయన తల్లిగారి అస్థికలు కాశీలో కలిపి జిన్నూరు వచ్చిన వారం రోజులకి నాన్నగారికి ఆరోగ్యం పాడయింది. అప్పుడు నాన్నగారిని మొదటిసారిగా హైదరాబాదు హాస్పిటల్ లో చేర్చాము. ఆయనకు అక్కడ 5 రోజులపాటు వైద్యం జరిగింది. అప్పటినుంచీ ఆయన ఆరోగ్యం పట్ల నాలో ఆందోళన మొదలైంది. హాస్పిటల్ నుంచి రోహిణి అనే భక్తురాలి ఇంటికి వెళ్ళి, అక్కడ ఒకవారం రోజులు గడిపి తిరిగి జిన్నూరు వచ్చారు. ఆ తరువాత అప్పుడప్పుడూ మళ్ళీ హాస్పిటల్ లో చేర్చటం, మందులు వాడటం అవసరమవుతూ వచ్చింది. 4 సం ॥ ల కాలంలో మధ్య, మధ్యలో వైజాగ్ హాస్పిటల్ లో ఉండవలసి వచ్చింది. ఆయన హాస్పిటల్ లో చేరిన ప్రతిసారీ నేను ఆయన దగ్గరకు వెళ్ళి, అక్కడ ఎన్నిరోజులు ఉంటే అన్నిరోజులూ దగ్గరుండి చూసుకోవడం జరిగింది.

2017 సెప్టెంబరు 23 న ఆయన పుట్టినరోజుకు నేను జిన్నూరు వెళ్ళినప్పుడు, నాన్నగారు చర్మంమీద దద్దుర్లు తో ఇబ్బంది పడుతున్నారు. అయినా ఆ సమయంలో కూడా మళ్ళీ హైదరాబాదు ప్రయాణం పెట్టుకున్నారు. ఎందుకు నాన్నగారూ ఇప్పుడు? మొన్నే హైదరాబాదు వెళ్ళి వచ్చారు కదా అని అడిగితే, ప్రసాదు అనే భక్తుని కూతురు పెళ్ళి నిమిత్తం వెళ్ళాలి. ఇదివరకు ఆయన కొడుకు వివాహం అయినప్పుడు వెళ్ళలేకపోయాము, అప్పుడు మాట నిలబెట్టుకోలేకపోయాము. ఇప్పుడు కూతురి వివాహానికి అయినా మనం తప్పనిసరిగా వెళ్ళాలి అంటూ, సునీల్ కి ఫోన్ చేయమని 4 రోజులలో విమానం టికెట్ తీయమన్నారు.

కొంచెం ఇబ్బందికర పరిస్థితిలోనే హైదరాబాదు వచ్చి అక్కడి భక్తులందరికీ దర్శనం ఇచ్చి 5 రోజులు హైదరాబాదులో ఉండి, ఆయన అనారోగ్యం గురించి ఎవరికీ తెలియనివ్వకుండా, అంతకుముందు ఎవరెవరి ఇంటికయితే వస్తానని చెప్పారో వారందరి ఇళ్ళకూ వెళ్ళి, ఎక్కువసమయం వారితో గడిపి, వారి హృదయాలు అనుగ్రహంతో నింపారు. ఆరోగ్యం బాగుపడేవరకూ అక్కడే ఉండమని చెప్పినా కూడా తిరిగి జిన్నూరు వెళ్ళారు.

జిన్నూరులో భక్తులందరికీ దర్శనం ఇచ్చి, డాక్టరుకి చూపించుకోవాలంటూ భీమవరం వెళ్ళి అక్కడ 4 రోజులు ఉండి, అందరితోనూ ఎక్కువ సమయం గడిపి వారికి ఆనందాన్ని, శాంతిని ప్రసాదించారు. ఆఖరి దర్శనం ఇవ్వడం కోసమే ఇలా వేగంగా ప్రయాణాలు చేస్తూ, భక్తులందరితో ఎక్కువ సమయం గడుపుతున్నారని తరువాత అర్థమయింది. అక్కడినుండి అక్టోబరు 13 న వైజాగ్ హాస్పిటల్ లో చేరారు. అక్కడ ఆయనకు తీవ్రస్థాయిలో చికిత్స జరిగితే, ఆయన పక్కనే ఉన్న సన్నిహిత భక్తులకు అది తీవ్రమైన ఆధ్యాత్మిక సాధన అయింది. అక్కడ ఊహకందని అనుభవాలు శిష్యుల సొంతమయ్యాయి. R. K, R. K అని తలపెట్టుకుంటూ, ఆఖరి రోజులలో రామకృష్ణపరమహంస లీలలు ఎలా ఉండేవో అలా, నాన్నగారు ఆయనలో జీవిస్తూ రామకృష్ణ పరమహంసని కళ్ళముందుకు తీసుకొచ్చి చూపించారు.

వైజాగ్ హాస్పిటల్ లో నెలరోజులు ఉండి, నవంబరు 13 న షర్మిల అనే భక్తురాలి ఇంటికి వెళ్ళి అక్కడ ఒకవారం రోజులు ఉన్నారు. అప్పుడు పరిపూర్ణానందస్వామి నాన్నగారిని చూడటానికి వచ్చారు. ఓపిక లేకపోయినా లేచికూర్చుని ఆయనతో కొంతసేపు మాట్లాడారు. పరిపూర్ణానందస్వామి చేపట్టిన కార్యక్రమాలను మెచ్చుకుని అభినందనలు తెలియజేసారు.

షర్మిలగారి ఇంటినుండి, పూర్తిగా తగ్గేవరకు ఉండమంటున్నా కూడా డా. వివేక్ గారిని రమ్మని ఆయన అనుమతి తీసుకుని, అంబులెన్స్ లో జిన్నూరు వెళ్ళారు. అక్కడ ఆయన కుమారుని ఇంట్లో 15 రోజులు పైగా ఉన్నారు. అరుణాచల దీపోత్సవం రోజు కింది పోర్షన్ కి ఆయన ఇంట్లో ఆయన గదిలోకి మారారు.

మానవాళి పట్ల, ప్రత్యేకించి భక్తులపట్ల ఆయనకున్న అపారమైన ప్రేమవల్ల ఆయన శరీర ఆనారోగ్యాన్ని కూడా లెక్కచేయలేదు. ఒక సందర్భంలో ఆయన నన్ను "ఎందుకమ్మా ! నాకు ఇంత శారీరక క్షోభ ? ఎవరికోసం ?" అని అడిగారు. భక్తుల కోసమే ఆయన శారీరక అనారోగ్యాన్ని, అసౌకర్యాన్ని భరిస్తున్నారని నా మనసుకు పూర్తిగా తెలుసు. ఎందుకంటే, ఆయన దగ్గరకు ఎంతోమంది సహాయాన్ని అర్థిస్తూ వచ్చేవారు. అంతేకాక అనారోగ్యంతో, దుఃఖంతో, క్షోభతో రక,రకాల సమస్యలతో వచ్చేవారు.

మహాత్ములందరూ కూడా శరీరాన్ని ధరించి భూమిమీదకు వచ్చిన తరువాత, శరీరాన్ని విడిచిపెట్టేలోపు దయతో శిష్యుల ప్రారబ్ధాన్ని వారి దేహంమీదకు ఆపాదించుకుని వాటిని అనుభవించి దేహం చాలిస్తారని వారి చరిత్రలలో చదివి ఉన్నాము. అలా నాన్నగారు కూడా శిష్యుల శారీరక, మానసిక.... బాధలను ఆయన దేహం మీదకు తీసుకుంటున్నారన్న సంగతి ప్రత్యక్ష అనుభవంతో నాకు అర్థమయింది. అప్పుడప్పుడు నాకు భవిష్యత్తులో జరగబోయే సంఘటనలను బయటకు వెల్లడిచేసి చెప్పేవారు. వ్యక్తిగతంగా నాకు ఆయన ఇచ్చిన ఆదేశం ఏమటంటే, జీవితంలో ఏ విషయంలోనూ, ఎప్పుడూ కంప్లైంట్ ( పిర్యాదు ) చేయవద్దు అన్నారు. ప్రత్యేకంగా ఒక సందర్భంలో నాకూ, నాన్నగారి మనుమడు వర్మగారికి "మీరు నాపని చేయండి, నేను మీ పని చేస్తాను" అని చెప్పారు.

ఆయన శారీరక బాధలు మరింతగా పెరిగినప్పుడు, చూడలేక నాకు కన్నీళ్ళు వస్తుంటే భగవంతుడికి ఇంత క్రూరత్వం ఎందుకు నాన్నగారూ ? అని అడిగాను. దానికి ఆయన, "శరీరం వస్తే బాధలు తప్పవు. శరీరం, మనసూ ఉంటే తిప్పలు తప్పవు. శరీరం ఎక్కడ లేదో, మనస్సెక్కడ లేదో అక్కడ నేను ఉన్నాను." అన్నారు.

నాకూ, ఆయనకూ ఉన్న అనుబంధంలో ప్రత్యేకమయినదీ, అమూల్యమయినదీ ఏమిటంటే, నాన్నగారు ఆహారం తీసుకున్నప్పుడు, కాఫీ తాగినప్పుడు వాటిని నాతో పంచుకునేవారు. ఆ అలవాటు ప్రకారం హాస్పిటల్ లో ఉన్నప్పుడు కూడా ఆయన తిన్న తరువాత మిగిలిన వాటిని నన్ను తినమనేవారు. ఆయన ఆరోగ్యం మరీ బావుండని ఒక సమయంలో, ఆయనకు ఇష్టమయిన నొప్పి తగ్గించే అల్ట్రాసెట్ మందు కూడా నన్ను వేసుకోమన్నారు. నేను ఒకటి వేసుకుంటాను, నువ్వూ ఒకటి వేసుకుని ప్రశాంతంగా పడుకోమ్మా ! అన్నారు. నాకు కళ్ళల్లోంచి నీళ్ళు ధారగా కారాయి. ఆయన పరిస్థితి చూసి నేను బాధ పడుతున్నానని గ్రహించి, నా నొప్పికి ఇది వేసుకుంటున్నాను, నీ మనసుకి కలిగిన నొప్పికి నువ్వుకూడా వేసుకుని నిశ్చింతగా పడుకో అని చెప్పకుండానే చెప్పారు.

నాకు చాలా సందర్భాలలో కన్నీళ్ళు వచ్చేవి. కొన్నిసార్లు కృతజ్ఞతతో, కొన్నిసార్లు ఆయనపట్ల అపారమైన ప్రేమతో, కొన్ని సందర్భాలలో ఆయన అనారోగ్యం చూడలేక దుఃఖంతో కన్నీళ్ళు వచ్చేవి. ఆయన నాకు శక్తిని, సహనాన్ని, క్షమాబుద్ధిని ..... ఇంకా దేహబుద్ధిని కోల్పోయి లోపల విశాలత్వం పొందడానికి అవసరమైనవన్నీ అందిస్తూ వచ్చారు. వృత్తి, కుటుంబము, పరిసరాలు, సమాజము, ప్రపంచము అన్నింటినీ మరిచిపోయి ఒక్క ఆయనపట్లే ఏకాగ్రత కుదిరేలా చేసి మనసుని పవిత్రంచేస్తూ వచ్చారు.

ఆల్చిప్పలో పడ్డ నీరు కాలక్రమంలో పరిణామం చెంది ముత్యంగా ఎలా మారుతుందో, అలా మనసుని ఆయన ఉన్నచోటనే కేంద్రీకరించి, ఏకచింతనతో శరణాగతి చెందిన భక్తులను ఆణిముత్యాల్లా తయారుచేసారు. ఆయన శరీరం విడిచిపెట్టేలోపు ఈ ప్రక్రియ అంతా చాలా విచిత్రంగా, వేగంగా చేసుకుంటూ వచ్చారు.

కొన్ని సందర్భాలలో ఆయన రెండుచేతులతోనూ నా బుగ్గలు పట్టుకుని ఎంతబాగా చూసుకున్నావమ్మా నన్ను ? అనేవారు. ఆయన వేలాదిమంది భక్తుల్ని ఎంతో అపురూపంగా చూసుకున్నారు. అలా చూస్తే మనం చేసింది ఏమీలేదు. అందర్నీ ప్రేమగా చూసుకుంటూ వాళ్ళు ఆయనని ప్రేమించినా, ప్రేమించకపోయినా వాళ్ళ బాధ్యతలన్నీ భుజాలమీద వేసుకున్నారు. భౌతికంగా మానసికంగా, ఆధ్యాత్మికంగా అన్నివిధాలా అందరికీ సహకరిస్తూ ఎన్నో జీవితాలని ఉజ్వలమయ్యేలా చేసారు. ఎటువంటి నియమ, నిబంధనలూ లేకుండా, సాధన పేరుమీద ఎవర్నీ కష్టపెట్టకుండా, జ్ఞానం మనకి సునాయాసంగా రావాలనే ఉద్ధేశ్యంతో నిరంతరం శ్రమిస్తూనే జీవించారు. ఆయనతో గడిపిన జీవితం భక్తులందరికీ ఒక మహత్తరమైన వరం. ఆయన బోధ, ఆయన అనుగ్రహం, ఆయన ఆశీర్వచనం మనకే కాదు, మన ముందుతరాల వారందరికీ కూడా అంది వారు దుఃఖ రహిత స్థితికి వెళ్ళగలుగుతారు. 5 రోజులలో ఆయన వెళ్ళిపోతారు అనగా కళ్ళుకూడా తెరవలేని స్థితిలో, మాట ముద్దగా వస్తున్న సమయంలో మెల్లగా కళ్ళు తెరచి, నా కళ్ళల్లోకి చూసి నువ్వు వెళ్ళిరామ్మా! ( You go and come ) అన్నారు. మిమ్మల్ని ఒదిలి ఎక్కడికీ వెళ్ళను నాన్నగారూ! మీతోనే ఉంటాను అంటే, నేను ఇంకో 5 రోజులలో వెళ్తున్నాను అన్నారు.

ఆయన అన్నట్లుగానే డిసెంబరు 29 వైకుంఠ ఏకాదశి మహాపర్వదినం నాడు, మధ్యాహ్నం 12 గంటలకు పూర్తి ఎరుకలో నోట్లో వేసిన తులసి చుక్కలు గుటకవేసారు. ఒక చేతితో ఆయన చేతిని పట్టుకొని, మరోక చేతితో ఆయన హృదయంపైన మెల్లగా నిమురుతూ నాన్నగారూ, నాన్నగారూ అని పిలుస్తూ ఉండగా, వెళ్ళారని కూడా తెలియకుండా మహామౌనంలోకి నిశ్శబ్ధంగా దేహాన్ని విడిచిపెట్టారు. ఆయన చెప్పినట్లుగానే ప్రారబ్ధం కూడా మనల్ని విడదీయకూడదు అన్న మాటను నిజంచేసి చూపించారు. ఆయన తుదిశ్వాస వరకూ నన్ను ఆయన సమక్షంలోనే ఉంచుకుని, నా చేతితో ఆయన చేయి పట్టుకుని ఉండగా, 5 రోజుల ముందుగానే తెలియజేసి మరీ దేహాన్ని చాలించారు. అటువంటి ప్రేమకు సమానమైనది కానీ, దానికి మించినది కానీ మనకు ఈ భూమిమీద లభించదు.

నాన్నగారి దివ్య పాదపద్మములకు హృదయపూర్వక నమస్సుమాంజలి.

"ఓం ఆచార్య దేవో భవ!" - (డా.ఉష గారు)

నాకు అరుణాచలం వెళ్ళాలని అనిపించినప్పుడల్లా వెళ్ళిపోతూ ఉండేదాన్ని. అలాంటి తపనతో ఒకసారి అరుణాచలం వెళ్ళాను.ఆరోజు అర్థరాత్రి గం.12.30 కి ఆంధ్రాఆశ్రమం చేరుకునేసరికి, గిరిప్రదక్షిణ చేసివచ్చిన భక్తులు బయట వరండాలో కూర్చుని ఉన్నారు. వాళ్ళు నన్ను చూసి నవ్వుతూ, వచ్చేసావా? మేము సంశయంతో ఉన్నాము ఉష వస్తుందా? రాదా? అని. ఎందుకంటే నాన్నగారు వస్తున్నారని మేమంతా వచ్చాము. కానీ ఆఖరి క్షణంలో ఆయన ప్రయాణం ఆగిపోయింది. నాన్నగారు మధ్యాహ్నానికి ఇక్కడికి చేరుకుంటే, నువ్వు అర్థరాత్రికి చేరతావు కదా ఎప్పుడూ! మరి ఇప్పుడు ఆయన రావట్లేదు కాబట్టి నువ్వు ఏంచేస్తావా అని చూస్తున్నాం అన్నారు. అప్పుడు నేను, నాన్నగారు రావలసి ఉంది కాబట్టి నేను బయలుదేరి వచ్చేసాను. ఆయన రావడం కేన్సిల్ అయినా, నాకు ఆయనతో ఉండటం ముఖ్యం కాబట్టి, ఆయన ఎక్కడుంటే అక్కడికి నేనూ వెళ్తాను అని నవ్వుతూ సమాదానం చెప్పాను. ఆ తరువాత లోపలికి వెళ్ళి మేనేజరుగారి భార్యని, నాన్నగారు ఎందుకు రాలేదు? జిన్నూరు నుంచి బయలుదేరారా? అని అడిగాను. ఆవిడ, నాన్నగారు చెన్నై వరకూ వచ్చి ట్రైన్ దిగారు. కానీ అక్కడ రంగరాజు గారు ఆయనని కలిసి ఎండలు ఎక్కువగా ఉన్నాయి కదా! మనం కోయంబత్తూరు వెళదాము అక్కడ చల్లగా ఉంటుంది. ఒకవారం ఉన్న తరువాత కావాలంటే అప్పుడు అరుణాచలం వెళుదురుగాని అంటూ ఫ్లైట్ లో కోయంబత్తూరు తీసుకెళ్ళిపోయారు అని చెప్పారు. ఎక్కడికి వెళ్ళారు ఆంటీ, కోయంబత్తూరు లో రంగరాజుగారి ఇంటికా అని అడిగాను. లేదు హోటల్ పేరు గణేష్ , విఘ్నేష్ లాంటిది ఏదో చెప్పినట్టు గుర్తు అన్నారు.

ఆరాత్రికి అక్కడే ఉండి, తెల్లవారేకా మళ్ళీ చిదంబరం వెళ్ళాను. అక్కడనుండి మధ్యాహ్నం కేరళ వెళ్ళే స్నేహితులతో కలిసి ట్రిచ్ఛీ (తిరుచనాపల్లి) వరకూ ప్రయాణం చేసి, అక్కడ్నించి ఒంటరిగా కోయంబత్తూరు వెళ్ళే ట్రైన్ ఎక్కాను. కోయంబత్తూరులో అర్థరాత్రి 1గంటకి ట్రైన్ దిగాను. దిగాక ఇప్పుడు ఏం చెయ్యాలి? ఎక్కడకు వెళ్ళాలి అని ఆలోచిస్తూ నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ ఆటో వద్ధకు వెళ్ళాను. ఆటో అతనితో హోటల్... అని ఒక్క క్షణం ఆగి (హోటల్ పేరు తెలియక) సంశయంగా వినాయక్ అన్నాను. వెంటనే అతను 20 రూపాయలు అన్నాడు. అయితే దగ్గరే అయిఉంటుందని 10 రూపాయలు అన్నాను. అప్పుడు తమిళంలో టైమ్ ఎంతయిందో చూడమ్మా అన్నాడు. అందుకు దగ్గరే అయిఉంటుందని నమ్మకం కుదిరి ఆటో ఎక్కాను. ఒక సందు తిప్పి 2 నిముషాలలో హోటల్ దగ్గర దించేసాడు.

అక్కడ రిసెప్షన్ లో నిద్రపోతున్న వ్యక్తిని లేపి, ఆంధ్రానుంచి నాన్నగారు పేరుమీద గురువుగారు ఎవరైనా వచ్చారా నిన్న? అని అడిగితే రాలేదన్నాడు. పైకి గురువులాగ ఏమీ కనిపించరు, తెల్లబట్టలు వేసుకుని సాధాగా ఉంటారు, అలాంటివారు ఎవరైనా వచ్చారా అంటే రాలేదు అన్నాడు. ఒక్కక్షణం, నాన్నగారు ఇక్కడ లేకపోతే ఏం చేయాలా అని అలోచన వచ్చింది. వెంటనే గుర్తుకొచ్చి రంగరాజు గారి పేరుమీద ఎవరైనా రూమ్ బుక్ చేసారా అని అడిగాను. అతను రిజిస్టర్ తీసిచూసి రెండు గదులు 401, 402 బుక్ చేసారు అని చెప్పాడు. అది విన్న వెంటనే నాకు ప్రాణం లేచివచ్చినట్టు అయింది.

నాన్నగారిది ఏ గది అయిఉంటుందో అనుకుంటూ(ఆ సమయంలో ఆయన్ని నిద్ర లేపడం బాగోదని) సందేహంగా 402 తలుపు తట్టాను. అదృష్టవశాత్తూ రంగరాజుగారు ఉన్న రూము అది. తలుపు తీసాకా ఆయన నన్ను చూసి అవాక్కయిపోయారు. నీకు ఎలా తెలిసింది మేము ఇక్కడ ఉన్నటు? గురువుగారికి ఈ విషయం తెలిస్తే ఏమంటారో అని ఆయన కంగారుపడ్డారు. మీరు కంగారు పడకండి నాన్నగారికి తెలియకుండా నేను రాలేను కదా అన్నాను. ఆయనకి సర్థిచెప్పి, నేను ఆ రూంలో నేలమీద పడుకున్నాను. ఉదయం 5 గంటలకి రంగరాజుగారు నాన్నగారిని లేపాలి. కానీ నాన్నగారే ముందుగా తలుపు తట్టి రంగరాజుగారు తెరవగానే, ఉష వచ్చిందా? అని అడిగారు. రంగరాజుగారు, అయితే ఉష మీకు చెప్పే వచ్చిందా! అనవసరంగా నేను కంగారుపడ్డాను గురుదేవా! అన్నారు. ఆ మాటలకి నాకు మెలుకువ వచ్చి లేచాను. నాన్నగారు లోపలికి వచ్చి అమ్మా ఉషా టైముకి బానే వచ్చావు. 6 గంటలకి మనం "కాలడి" వెళ్తున్నాం అందుకే రప్పించాను అన్నారు.

ఉదయం 6 గంటలకి నాన్నగారు, రంగరాజుగారు, నేను కారులో బయలుదేరి కాలడి వెళ్ళాము. అంతకు ముందు రెండు రాత్రులు ప్రయాణాలతో నిద్రలేకపోవడం వల్ల కారులో నాకు విపరీతమైన నిద్ర వచ్చేస్తోంది. కేరళలో ప్రవేశించింది మొదలు నాన్నగారు నాతో, ఉషా నిద్రపోకమ్మా! చుట్టూ చూడు మనం కేరళాలో ఉన్నాం, నీకు జ్ఞాపకం వస్తోందా ? అన్నారు. నాకు ఆశ్చర్యమేసింది నేను కేరళ రావటం అదే మొదటిసారి! నాన్నగారి మాటల్లో ఏదైనా అంతరార్థం ఉందేమో, అని ఆలోచిస్తూ మౌనంగా ఉన్నాను. ఆయన వెనక్కి తిరిగి మళ్ళీ అమ్మా నీకు జ్ఞాపకం వస్తోందా కేరళ? అన్నారు. నేనెప్పుడూ ఇక్కడికి రాలేదు కదా నాన్నగారూ అన్నాను. అదేంటమ్మా నువ్వు కేరళా రాకపోవడం ఏంటి? ఇది మన ప్రాంతం, నిద్రపోకు చుట్టూ చూస్తూ ఉండు అన్నారు. అలా కాలడి వెళ్ళాము. కాలడిలో పూర్ణానది దగ్గరకు తీసుకువెళ్ళారు. శంకరుల తల్లి ఆర్యాంబ, శంకరులు స్నానం చేసిన నది అది. నన్ను ఒడ్డునే ఉండమని నాన్నగారు, రంగరాజు గారు ఆ నదిలో స్నానం చేసారు.

ఆచార్యుల వారిని నదిలో మొసలి ఎక్కడయితే పట్టుకుందో, ఆ ప్రదేశం వరకూ నాన్నగారు నీళ్ళలో నడుచుకుంటూ వెళ్ళి, అమ్మా ఉషా! ఆచార్యుల వారిని దొంగమొసలి పట్టుకుంది చూడు ఇక్కడేనమ్మా! అది దొంగ మొసలి, నిజమైన మొసలి కాదమ్మా! సన్యాసం తీసుకోవడానికి ఇంకో రకంగా అయితే తల్లి ఒప్పుకోదని, తల్లిని భయపెట్టి ఒప్పించాడు. కొడుకుని మొసలి పట్టుకుందని తెలియగానే ఆర్యాంబ పరిగెత్తుకుంటూ వస్తుంది. శంకరులు తల్లితో, నువ్వు కనక ఒప్పుకోకపోతే ఈ మొసలి చంపేస్తుంది. నువ్వు ఒప్పుకుంటే వదిలేస్తుంది అంటారు. అప్పుడు ఆర్యాంబ వద్దు, వద్దు సన్యాసం తీసుకోవడానికి నేను ఒప్పుకుంటాను, నాకొడుకుని ఏం చేయవద్దు అంటుంది. అప్పుడు మొసలి విడిచిపెడుతుంది. ఈ కథంతా చెప్పి నాన్నగారు బయటకు వచ్చి నవ్వుకుంటూ, దొంగ మొసలమ్మా! సృష్టించాడు సన్యాసం పుచ్చుకోవడానికి! అన్నారు. ఆ ప్రాంతం అంతా శంకరాచార్యులు తిరిగినట్టు తిరిగేస్తూ, ఆచార్యుల వారు తల్లితో ఎలా ఉండేవారో అలా అయిపోతూ చిన్నపిల్లాడిలా సంబరపడిపోతూ ఆప్రాంతం అంతా సంచరించారు. ఆసమయంలో నాకు నాన్నగారిని చూస్తే ఆచార్యులవారే అనిపించింది!

ఆర్యాంబ నివసించిన ఇంటికి తీసుకువెళ్ళి, ఆర్యాంబ గురించి అన్నీ వివరించి చెప్పారు. ఆచార్యుల వారి తల్లి చివరి దశలో ఉందని గ్రహించి, అప్పటికప్పుడు బయలుదేరి కాలడి వస్తారు. తల్లిని తరింపచేయడానికి ఈశ్వరుడిని ప్రత్యక్షం చేస్తారు. కానీ, ఆర్యాంబ నాకు ఆ మూర్తిపై ధ్యాస నిలవడం లేదు, నేను జీవితమంతా ఆరాధించిన విష్ణుమూర్తిని దర్శింపచేయమంటుంది. అప్పుడు విష్ణుమూర్తిని దర్శింపచేస్తారు. దాంతో ఆమె తరించి ప్రాణం వదిలేస్తుంది. ఆచార్యులవారు సన్యాసం తీసుకున్న కారణంగా, తల్లిని దహనం చేయటానికి ఊరి జనం ఒప్పుకోరు. అప్పుడు ఆయన, నేను నా తల్లికి మాట ఇచ్చాను. మరణకాలంలో తన దగ్గరకు రావాలని, నా చేతుల్తో దహనం చేయాలని ఆమె కోరుకుంది! అందుచేత నేనే దహనం చేస్తాను అంటారు. అయినా ఊరి జనం సహకరించరు. ఊరివాళ్ళు నిప్పు కూడా ఇవ్వకపోతే, ఆచార్యులవారే స్వయంగా అగ్నిని సృష్టించి తల్లి దేహాన్ని దహనం చేస్తారు! తరువాత, ఆర్యాంబ పూజించిన కృష్ణుడి గుడికి కూడా తీసుకువెళ్ళారు. అమ్మా! కృష్ణుడిని చూడమ్మా! ఎంత అందంగా ఉన్నాడో...! చూడు... చూడు... ఎంత ముద్దుగా ఉన్నాడో...! అన్నారు. నాకు ఆయన చెప్పినట్టు అక్కడ ఏం కనిపించలేదు. చిన్న నల్లటి విగ్రహం మాత్రమే కనిపించింది. దన్నం పెట్టుకుని బయటకు వచ్చేసాకా బలే అందంగా ఉన్నాడు కదమ్మా కృష్ణుడు అన్నారు మళ్ళీ! అప్పుడు నేను మనసులో అనుకున్నాను, సృష్టిలో ఏ అందమయినా నాకు నీ తరువాతే కదా! ఇంత స్వచ్ఛత, అమాయకత్వం, ప్రేమ, పవిత్రత నీలో చూసాకా, నాకు నిజంగా కృష్ణుడు కనిపించినా నీ అందం ఆయనలో కనపడుతుందా? అనుకున్నాను.

ఆచార్యులవారు బోధించిన ప్రదేశాన్ని, ఆయన సంచరించిన ప్రదేశాలను అన్నీ చూపిస్తూ, ఏకదాటిగా శంకరుల గురించి వివరించి చెప్పారు. ఆచార్యుల వారు సబ్జక్ట్ కు ప్రథమస్థానం ఇచ్చారు అమ్మా! ఈ గుడులూ, పూజలూ, అభిషేకాలూ అవన్నీ రెండోపక్షం అన్నారు. మరుగున పడుతున్న ఆధ్యాత్మిక సిద్ధాంతాలను వెలుగులోకి తీసుకువచ్చి, వాటిని సరయిన రీతిలో ప్రజలకు అందించడానికే ఆయన జన్మ తీసుకున్నారు. సౌందర్యలహరి, భజగోవిందం, వివేకచూడామణి లాంటివే కాకుండా, భాష్యాలు కూడా వ్రాసారు. భక్తి పరంగా, జ్ఞాన పరంగా ఎంతో బోధచేస్తూ ప్రచారం చేసారు. కానీ ఆచార్యుడు ఆచార్యుడేనమ్మా! అంటే, మనకి అద్వైత బోధని ఇంత స్పస్టంగా అందజేసిన వారిలో ప్రముఖులు ఆయన! టీచింగ్ యొక్క ప్రాముఖ్యతని ఆయనే తెలియజేసారమ్మా! ఏదో తెలియడం వల్ల పొందేది కాదు అది. అసలు ముందు ఆత్మ విద్య వంటబట్టాలి. అప్పుడు నువ్వు దానిని అనుష్ఠానం చేయగలుగుతావు. అది నీకు అర్థమే కాకపోతే అనుష్ఠానం ఎలా చేయగలుగుతావు? అందుచేత అది అర్థమై ఆచరించాలి అంటే, దానిని ఎవరైనా అర్థమయ్యేలా చెప్పాలి. అలా చెప్పేవారిలో ఆచార్యుల వారిని మించినవారు లేరమ్మా!

భారతదేశం మొత్తం ఆయన కాలి నడకన వెళ్ళారమ్మా! భారతదేశం నలుమూలలా నాలుగు పీఠాలు స్థాపించారు. అని చెప్పి, వివేకచూడామణి గురించి, శంకరుల అద్వైతం గురించి చెబుతూ, శంకర శంకర, శంకర, శంకర, శంకర, శంకర.... అంటూ ఆపకుండా స్మరించడం మొదలు పెట్టారు. అలా మౌనంలోకి వెళ్ళిపోయి, ఒక చెయ్యి పైకి ఎత్తేసేవారు అనుగ్రహిస్తున్నట్టు! అదంతా చూసిన నాకు, ఆయన ఆచార్యులవారిలా అయిపోయి మన లోకంలోనే లేనట్టుగా అనిపించింది. ఆ తరువాత అమ్మా! ఆచార్యులవారి బోధని మనం అర్థంచేసుకుని, దానిని జీర్ణించుకుని, ఇతరులకి అర్థమయ్యేలా మనం బోధించగలిగితే, అంతకన్నా ఆచార్యులవారి ఋణం మనం ఎలా తీర్చుకోగలం? ఇప్పుడు ఆచార్యులవారు మనల్ని అనుగ్రహించారమ్మా! అంటూ, మళ్ళీ శంకర, శంకర,శంకర, శంకర... అంటూ, స్మరిస్తూ "ద గ్రేట్ ఆచార్య, దగ్రేట్ ఆచార్య" అనటం, కళ్ళు మూసేసుకొని మధ్య, మధ్యలో చెయ్యి పైకెత్తేయడం! ఇలా అక్కడున్నంత సమయం ఎక్కువగా శంకరుల ధ్యాసతోనే గడిపారు.

అక్కడ మేము రెండు రోజులు గడిపి మళ్ళీ తిరిగి కోయంబత్తూరు వచ్చాము. వచ్చాకా కూడా శంకరుల గురించి, ఆయన అద్వైతం గురించి వివరిస్తూనే ఉన్నారు. అప్పుడు కూడా ఆచార్యులవారు అనుగ్రహించేసారమ్మా! ఆచార్యులవారి అనుగ్రహం మనమీద నిండా ఉందమ్మా! " "దగ్రేట్ ఆచార్య, దగ్రేట్ ఆచార్య" అంటూనే ఉన్నారు. ఎంతమ్మా చిన్న వయసు, ఆయన జీవిత కాలం 32 ఏళ్ళు. అంత తక్కువ కాలంలోనే ఉత్కృష్టమైన పని చేసాడమ్మా! అన్నారు. అక్కడ అలా 3 రోజులు గడిపిన తరువాత నేను కాలేజ్ కి తిరిగి వెళ్ళిపోయాను.

అప్పటినుంచీ, రెండున్నర సం॥ ల వరకూ వీలయినప్పుడల్లా, శని, ఆది వారాలలో అరుణాచలం వెళుతూ ఉండేదాన్ని. అలా వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ రమణాశ్రమంలో భగవాన్ సమాధి చుట్టూ తిరుగుతూ ఉంటే, ఆంధ్రానుంచి వచ్చిన ఒక భక్తురాలు మీతో మాట్లాడాలంటూ, నా చేయి పట్టుకొని బయటకు తీసుకొచ్చారు. ఉష అంటే మీరేనా అంటే, అవును అన్నాను. మేము ఈమధ్యే మొదటిసారిగా నాన్నగారి దర్శనం చేసుకున్నాము. జిన్నూరులో ఆయన ఇంటి అరుగుమీద మాతో పాటు ఇద్దరు, ముగ్గురు భక్తులు కూర్చుని ఉన్నారు. అప్పుడు నాన్నగారు కళ్ళు మూసుకొని, చాలాసేపు ఆచార్యులవారిని తలపెట్టుకుంటున్నారు. ఆతరువాత నలుగురి పేర్లు చెప్పారు. అందులో లక్ష్మి పూర్వజన్మలో భగవాన్ చెల్లెలు, హైమ జ్ఞానానికి సర్టిఫికెట్ తీసుకుని వచ్చింది, పార్వతి గారు పండుతున్న పండు, ఉష ఆచార్యులవారి సంపద అని ఈ నాలుగు పేర్లు చెప్పారు. ఆ ఉష మీరేనా? అని అడిగారు. ఉషలు చాలామంది ఉన్నారమ్మా, నేను కాకపోవచ్చు అన్నాను. డాక్టరు చదివేది మీరేనా? అంటే అవును అన్నాను. డాక్టర్. ఉష చిదంబరంలో చదువుకుంటోంది అని చెప్పారండి అన్నారు ఆమె. మీరు ఆచార్యుల వారి సంపద అంట! మీరు మాకు ఏమన్నా చెపుతారా? అని అడిగారు. అదేంలేదమ్మా! ఆయన ఏ ఉద్ధేశ్యంతో చెప్పారో, దానిలో అంతరార్థం ఏమిటో మనకు తెలీదు. నేను ఊరికే రెండు రోజులు ఉందామని అరుణాచలం వచ్చాను అంతే! మీరు జిన్నూరు నాన్నగారి దగ్గరికి వెళుతూ ఉండండి, అక్కడ వారానికో మీటింగ్ జరుగుతుంది, చాలా సబ్జక్ట్ చెపుతారు. "నాన్నగారు స్వయంగా ఆచార్యులు" అని చెప్పాను.

"సర్వకారణ కారణం" - (By డా. ఉష గారు)

అరుణాచలం నుంచి తిరిగి హాస్టల్ కి వెళ్ళిపోయాకా వారం, పది రోజులకి ఒక కల వచ్చింది. అరుణాచలం కొండలాంటి కొండమీద నేను ఒంటరిగా నడుస్తున్నాను. విశ్రాంతిగా, తీరిగ్గా ఒకచోట కూర్చున్నాను. అప్పుడు ఒక ప్రక్కన ఉన్న చెట్ల పొదకి మంట అంటుకుంది. నేను ఇదేంటి? ఇప్పటివరకూ ఏమీలేదు, చుట్టూ కూడా ఎవరూ లేరు, ఇంత అకస్మాత్తుగా మంట ఎలా అంటుకుంది? అని దానివైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాను. అలా చూస్తుంటే ఆ ఒక్క పొదకీ మంట ఇంకా పెద్దది అయిపోయింది. అలా మండుతున్న పొదవెనకాల పాదాలు కనిపించాయి.

ఇక్కడ మనుషులు ఎవరూ లేరు. పాదాలు కనిపిస్తున్నాయి ఏమిటి? అని దగ్గరకు వెళ్ళాను. అవి ఎవరి పాదాలా అని చూస్తే, తెల్లని వస్త్రాలతో ఉండి పాదాలు మాత్రం కనిపిస్తున్నాయి. అప్పుడు జీసస్ గొంతు వినపడింది. గంభీరమైన గొంతుతో ఆయన ఏదో చెపుతున్నారు. అయితే ఆయన భాష నాకు అర్థం కాలేదు. చెప్పడం అయిపోయాకా ఆయన అదృశ్యమయిపోయారు. పొదకి అంటుకున్న మంటకూడా అదృశ్యమైపోయింది. తరువాత నాకు మెలుకువ వచ్చింది.

ఏమిటిది? జీసస్ మళ్ళీ కలలోకి వచ్చారు. అసలు దీని అర్థమేంటి అనుకుంటూ కారిడార్ లో నడుచుకుంటూ వెళ్తుంటే, మెడికల్ జూనియర్ శైలా బయట కూర్చుని తన మెడికల్ బుక్ చదువుకుంటోంది. తన ఎదురుగా టేబుల్ పైన బైబిల్ కూడా ఉంది. నడుస్తున్న నేను తన దగ్గర ఆగాను. తను నాకు మంచి ఫ్రెండ్. శైలా బైబిల్ లో ఈ సంఘటన గురించి ఉందేమో చూడు అని నాకు వచ్చిన కల గురించి చెప్పాను (ఇదివరకు జీసస్ కలలో చూపించిన దృశ్యం బైబిల్ లో ఉండడంవల్ల). ఎందుకు లేదు అంటూ, తను బైబిల్ తీసి చదివి తరువాత దాని అర్థం చెప్పింది.

ఇలాగే మోసెస్ కొండమీద నడిచి వెళ్తుంటే ఒకపొదకి మంట అంటుకుంటుంది. కానీ ఆ మంట ఆపొదని కాల్చటం లేదు. ఇదేమిటి ఆశ్చర్యంగా ఉందని దగ్గరకు వెళ్ళి చూస్తే, మంటలో నుంచి భగవంతుడి గొంతు వినిపిస్తుంది మోసెస్..! మోసెస్..! అని. ఇక్కడే ఉన్నాను ప్రభూ అంటాడు. అంతకన్నా దగ్గరకు రాకు, నువ్వు చెప్పులు విప్పేయి. ఎందుకంటే, ఇది పవిత్రమైనస్థలం. నేను నీ తండ్రికి దేవుడిని అంటాడు. మోసెస్ ఆ వెలుగు వైపు చూడలేక చేయి అడ్డుపెట్టుకుంటాడు. ఆయన చెప్పడం కొనసాగిస్తాడు! ఈజిప్ట్ లో ప్రజలు క్షోభలో ఉన్నారు. ఎందుకంటే, వాళ్ళు అక్కడ బానిసలుగా ఉన్నారు, వాళ్ళ ఏడుపులు నాకు వినిపిస్తున్నాయి, వాళ్ళ దుఃఖం నాకు కష్టంగా ఉంది అందుకని నువ్వు ఈజిప్ట్ వెళ్ళి వాళ్ళని ఆ స్థితిలోంచి బయటకు తీసుకురా! అనిచెప్పి అదృశ్యమవుతాడు. ఇదంతా విన్నాకా మోసెస్ కొద్దిసేపు సందిగ్ధంగా ఉండిపోతాడు. తరువాత భగవంతుడి నిర్ణయానికి అనుగుణంగా మోసెస్ జీవించడం జరుగుతుంది.

ఈ విధంగా భగవంతుడి పనికి మోసెస్ ఎన్నుకోబడతాడు! అని చెప్పి శైలా నాతో, ఉషా మోసెస్ కి కనిపించినట్టుగా పొదలో మంట రావడం, అదే దృశ్యం నీకు కలలో కనిపించడం ఇదంతా చాలా వింతగా ఉంది! జీసస్ నిన్నుకూడా ఏదో పనికి ఎన్నుకుంటారు అనుకుంటా! లేకపోతే ఇలా కల రావడం అసాధ్యం అని చెప్పింది. నాకు ఆయన భాష అర్థం కాలేదు కదా అన్నాను. ఆయన అనుకున్నది మోసెస్ తో ఎలా అయితే చేయించాడో, నీద్వారా కూడా ఆయన అనుకున్నది చేయిస్తాడని అనిపిస్తోంది అంది.

ఈ రోజు నేను వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే, ఒక సంఘటన జ్ఞాపకం వస్తుంది. ఒకసారి నాన్నగారు అరుణాచలం నుంచి జిన్నూరు తిరిగి వెళ్తూ, మధ్యలో వేలూరులో రాజకుమార్ అనే ఒక భక్తుని ఇంట్లో ఆగడం జరిగింది. అక్కడ నాన్నగారు హాలులో దివాన్ మీద పడుకొని ఉన్నారు. మేమంతా ఆయన సన్నిధిలో కూర్చుని ఉన్నాము. ఆయన కిటికీలోంచి బయట ఉన్న చెట్లవైపు దీక్షగా చూస్తూ ఉన్నారు. అలా చూస్తున్నప్పుడు నాన్నగారి ఒక కంటిలో నుంచి ధారగా కన్నీరు కారింది. ఆ కన్నీరు చూసి నాకు దుఃఖం ఆగలేదు. అప్పటికి ఆశ్రమంలో ఇబ్బందులు, బయటనుంచి సమస్యలూ చాలా ఉన్నాయి. నాన్నగారి కంటిలోంచి కన్నీరు కారడానికి ఆ సమస్యలే కారణమా? ఆ కన్నీరు ఎందుకు వస్తోంది? దేనివల్ల? ఇలాంటి దృశ్యం నేనెప్పుడూ చూడలేదు అని దుఃఖిస్తూ అరుణాచలేశ్వరుడిని ప్రార్థించాను. తండ్రీ..!! నాన్నగారు భౌతికంగా ఏవిధమైన ఇబ్బందులకి, సమస్యలకి, అసౌకర్యాలకి ఎప్పుడూ గురికాకూడదు. అలాంటి పరిస్థితులేమైనా ఉంటే వాటికి నన్ను కవచంగా అడ్డుపెట్టు. ఈ జన్మకి నాకు అది సరిపోతుంది. అంతేకానీ, నా జీవితంలో నేను మళ్ళీ ఇలాంటి సంఘటన చూడకూడదు. ఈ ఒక్క కోరికా తీర్చు, ఇంకెప్పుడూ నిన్ను ఏమీ అడగను అని హృదయపూర్వకంగా వేడుకుంటూ వెక్కి, వెక్కి ఏడ్చేసాను.

కొద్దిసమయం తరువాత నాన్నగారు దివాను మీద నుంచి లేచి కూర్చున్నారు! మెల్లగా నేను దుఃఖంనుంచి తేరుకున్నాను. భక్తులు నాన్నగారికి టీ తీసుకొచ్చి ఇచ్చారు. నాన్నగారు టీ కప్పు తీసుకుంటూ "లోకంలో మనుషులు 2 రకాలుగా ఉంటారు. వారిలో కొందరికి చాలా మంచితనం ఉంటుంది కానీ తెలివితేటలు తక్కువ ఉంటాయి. కొందరికి తెలివితేటలు ఎక్కువగా ఉంటాయి కానీ మంచితనం తక్కువ ఉంటుంది. మంచితనం తెలివి తేటలూ రెండూ ఉన్నవాళ్ళు అరుదుగా కొంతమంది ఉంటారు. అలా ఉన్నా కూడా, వారిలో మంచితనమూ, తెలివితేటలూ సమానంగా ఉండి బేలన్స్ అవడం చాలా అరుదుగా జరుగుతుంది. అది ఈరోజు మన ఉషకి జరిగింది. తనకి హృదయమూ, మేథస్సు కూడా బేలెన్స్ అయింది. అందుచేత భవిష్యత్తులో ఉష నా పని చేస్తుంది" అన్నారు!

ఈ సంఘటన జరిగిన కొన్నినెలల తరువాత నాన్నగారు, నన్ను శ్రీ నాన్నగారి ఆశ్రమానికి ప్రెసిడెంట్ ని చేయడం జరిగింది. తరువాత అరుణాచలేశ్వరుని అనుగ్రహం వలన కొన్ని సంవత్సరాలలో అన్ని ఇబ్బందులు, సమస్యలలోంచి బయటపడటం కూడా జరిగింది. ఆ పదవిలో ఉండటానికి సంశయిస్తూ నాన్న గారితో ఇది నా వల్ల కాదు అన్నపుడు, నాన్నగారు ఎంతో దయతో, "తెర మీద నువ్వు కనపడతావు అమ్మ, పని నేను చేస్తాను" అన్నారు. విచిత్రమేమిటంటే, నాన్నగారు నాకు ఆపదవి ఇవ్వడం వల్ల నిరంతరం ఆయన పక్కనే ఉండి, ఆయనతో ఎక్కువ సమయం గడిపే అవకాశం కలిగింది. ఇది వరకటి కంటే ఎక్కువగా ప్రయాణాలు చేసి ఆయన దగ్గరికి వెళ్ళవలసి వచ్చేది. ఒక సందర్భంలో నాన్నగారు నాతో ప్రారబ్థం కూడా నిన్నూ, నన్నూ వేరు చేయకూడదు అన్నారు. ఆ మాటకి, నూటికి నూరు శాతం న్యాయం చేస్తూ ప్రతిక్షణం నాకు ఆయన రక్షక కవచంలా ఆయ్యారు.

ప్రతీది అయన సంకల్పంతో నడుస్తోంది. ఆనాటి కల ఈ రోజుకి అంచలు అంచలుగా అయన దయతో అమలు చేయబడుతోంది.

నారాయణం పరబ్రహ్మం సర్వ కారణం కారణం అని అనేవారు నాన్నగారు. సర్వ కారణాలకీ ఒక కారణం ఉంటుంది, ఆ కారణం కృష్ఞుడు అనేవారు నాన్నగారు.

"గురువు గారి అనుగ్రహ ప్రవాహం" - (By డా. ఉష గారు)

నేను తర్డ్ ఇయర్ డిసెంబరులో, నాన్నగారు వచ్చినప్పుడు అరుణాచలం వెళ్ళాను. మామూలుగా డిసెంబరు, జనవరి నెలల్లో అరుణాచలంలో విదేశీయులు ఎక్కువగా ఉంటారు. వారిలో అరుణాచలం వచ్చి స్థిరపడిన విదేశీయులు కూడా నాన్నగారి దగ్గరకు వస్తూ ఉండేవారు. వారిలో ఒకామె అరుణాచలంలో స్థిరపడి గోపికగా పేరు మార్చుకుంది. ఆమెకు నాన్నగారు అంటే చాలా ఇష్టం.

నా పుట్టినరోజు డిసెంబరు నెలలో అవడం, ఆ సమయానికి నేను అరుణాచలంలో ఉండటం వల్ల నేను ఆ రోజుని సెలబ్రేట్ చేసుకోకూడదు అనుకున్నాను. అసలు దేహంతో తాదాప్యం వల్లనే కదా, ఈ పుట్టినరోజు వేడుకలు చేసుకోవడం. జీవుడి పుట్టుక ఎప్పుడో అదే అసలు పుట్టుక, జీవుడు ఎప్పుడు మరణిస్తే అదే అసలు మరణం కదా! మరణం దేనికి అంటే, మరణంలేని వస్తువులోకి మేల్కొనడానికి. అది మరణిస్తే శాశ్వతంగా ఉండే వస్తువు నీవవుతావు. మహాజ్ఞాని గురువుగా వచ్చి నాకు జ్ఞానం గురించి బోధిస్తున్నారు, దాన్ని అనుభవంలోకి తెచ్చుకునే ప్రయత్నంలో ఆరోజు గడపాలనుకున్నాను.

గోపిక నాన్నగారితో, క్రిసమస్ కంటే ముందుగానే మీరు తిరిగి వెళ్ళిపోతారు కదా! మాకు మీరే జీసస్ కాబట్టి, మీ సమక్షంలో క్రిసమస్ కంటే ముందుగానే వేడుకలు చేసుకుంటాము, మీకు వీలయిన డేట్ చెప్పండి నాన్నగారూ అని అడిగింది. అప్పుడు నాన్నగారు కేలెండర్ తెమ్మని 18 వ తేదీన పెట్టుకుందామా అమ్మా ఉషా? అన్నారు. నేను మీరు ఎలా అంటే అలాగే నాన్నగారూ అన్నాను. ఉండు మళ్ళీ చూస్తాను అని, నేను వెళ్ళే ముందురోజులవీ ఎందుకమ్మా! డిసెంబరు 17 న పెట్టుకుందాం అన్నారు. ఆయన ఆలోచన నాకు అర్దం అయింది. అలాగే నాన్నగారూ అన్నాను. నేనెలాగూ మర్చిపోదామనుకున్నాను, ఆయన ఏ రోజు పెడితే ఏముందిలే అనుకున్నాను.

గోపిక అక్కడున్న విదేశీయులందరికీ 17 న క్రిసమస్ వేడుకలు నాన్నగారి సమక్షంలో జరుగుతాయని చెప్పింది. వాళ్ళంతా డెకరేషన్ కి సంబంధించినవి అన్నీ సిద్ధం చేసి ఆంద్రా ఆశ్రమంలో పెట్టారు. 17వ తేదీ ఉదయం 6 గం.లకి నాన్నగారి మొదటి దర్శన సమయంలో, మద్రాసు నుంచి వచ్చిన దంపతులు నాన్నగారికి పెద్దగా ఉన్న రెండు చాక్లెట్ పేకెట్స్ ఇచ్చారు. వాటిలో రంగురంగుల చాక్లెట్స్ ఉన్నాయి. ఆ చాక్లెట్ రేపర్స్ అన్నింటిమీదా Happy Birthday అని రాసుంది. అవి నాన్నగారు నాకిచ్చి, ఇదేంటమ్మా విచిత్రంగా ఉంది అంటూ నావైపు చూసి, ఇదిగో అమ్మా ఉషా హేపీ భర్తడే అనిచెప్పి, అవి అందరికీ పంచు అని నా చేతికి ఇచ్చారు. అవి అందరికీ పంచాకా, నాన్నగారు హేపీ భర్తడే చాక్లెట్స్ బావున్నాయి కదమ్మా ఉషా! అంటూ ఆ మిగిలినవి నువ్వు ఉంచేసుకోమ్మా అన్నారు. ఆరోజు భోజనాలు అయ్యాకా నాన్నగారు మళ్ళీ హేపీ భర్తడే చాక్లెట్స్ బావున్నాయి కదా ఉషా అన్నారు. బావున్నాయి నాన్నగారూ అన్నాను. నాకు లోపల నవ్వు వస్తోంది. అయినా బయటపడకూడదని సైలెంటుగా ఉన్నాను.

నేను గోపికకి కొన్ని చాక్లెట్స్ ఇస్తే ఆమె తనబేగ్ లో వేసుకుంది. ఆరోజు క్రిసమస్ వేడుకలకి డెకరేషన్ చేస్తుంటే, గోపిక చాక్లెట్స్ బయటికి తీసి హేపీ భర్తడే ఉషా అంది సరదాగా. నేను నీకెలా తెలిసింది అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాను. తెలియడమేంటి అంది. ఏంలేదులే అన్నాను. కానీ, తనకి విషయం అర్థమయిపోయింది. ఓ మైగాడ్! నిజంగా ఈరోజు నీ భర్తడేనా? అంటూ నువ్వు నా కూతురులాంటిదానివి అని నన్ను ముద్ధుపెట్టుకుంది. భగవంతుడు ఎంత దైవికంగా చాక్లెట్స్ పంపాడో చూడు అని చాలా సంతోషించింది. నేను తనతో విషయం బయటకు చెప్పొద్దన్నాను. సరే అంది.

ఆ రోజు సాయంత్రం విదేశీయులు గిటార్, వయొలిన్. అన్నీ తమవెంట తెచ్చుకుని, రాముడు, కృష్ణుడు, రమణుడు, ఈశ్వరుడు నటరాజు. మీద చాలా అద్భుతమైన పాటలన్నీ పాడారు. దాదాపు రెండు గంటల సేపు జరిగిన ఆ కార్యక్రమంలో, అక్కడున్న అందరం తన్మయత్వంతో నాన్నగారితో సహా, లోకం తెలియని స్థితిలోకి వెళ్ళిపోయాము. 

తరువాత నాన్నగారు ఇప్పుడు నేను పాడతాను, నాతో పాటు మీరు కూడా పాడండి అంటూ, "Oh God beautiful" అనే పాట మొదలుపెట్టారు.

Oh God beautiful, Oh God beautiful, Oh God beautiful! I do bow at thy feet 

Thou are green in the forest, thou are high in the mountain, 

Thou are restless in the river, thou are grave in the ocean, 

Thou are sympathy to the sorrowful, thou are service to the serviceful, 

Thou are bliss to the yogi, thou are love to the lover.- (Paramahamsa Yogananda)

తల ఊపుతూ, చేతులు కూడా పైకెత్తేసి చాలా, సేపు అలా పాడుతూనే ఉన్నారు. ప్రకృతి అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. నాన్నగారు ప్రకృతిని వర్ణిస్తూ అంతలా పాడుతూ ఉంటే ఆ అద్భుతాన్ని చూస్తూ కొతమందికి కన్నీళ్ళొచ్చాయి. మరికొంతమంది భక్తితో పరవశించారు. ఆ సమయంలో హోలీ వైబ్రేషన్ ఆ ప్రదేశమంతా వ్యాపించి, ఆయన వైభవం ఆరోజంతా అక్కడ నిలిచిపోయింది. ఆ తరువాత అందరూ చాలాసేపు మౌనంలో ఉండిపోయారు.

గోపిక 3 లేయర్స్ ఉన్న కేకు మీద "హేపీ భర్తడే", "మేరీ క్రిసమస్" అని రాయించి తీసుకొచ్చింది. నాన్నగారు కేకు చూస్తూ, హేపీ భర్తడే అండ్ మేరీ క్రిసమస్ అన్నారు. అప్పుడు గోపిక అవును నాన్నగారూ ఉష భర్తడే అని చెప్పింది. నాన్నగారు రామ్మా ఉషా! కేకు నువ్వు కట్ చేద్దువుగాని, అని నాచెయ్యి పట్టుకుని కట్ చేయించి కేకు తినిపించారు. నాకు ఆయన ప్రేమకి తట్టుకోలేక కళ్ళమ్మట నీళ్ళొచ్చాయి.

తరువాత గోపికని "బైబిల్" లోంచి "సెర్మన్ ఆన్ ది మౌంట్" తీసి చదవమన్నారు. జీసస్ కలలో కనిపించి అప్పటికి కొన్ని నెలలైంది. అది వింటుంటే పరవశించి పోయాను. నేను భర్తడేనే మరిచిపోదామంటే, ఉదయం 6 గం. నుంచి సాయంత్రం 7 గం. వరకూ ఆయన దానిగురించే ఎక్కువగా తలపెడుతూ, ఆయన చేతుల్తో వేడుక చేస్తూ, తినిపిస్తూ, భగవంతుడై స్వయంగా పాటపాడుతూ అన్నీ చేసారు. ఇదంతా చూసి నాకు లోలోపల నుంచి కృతజ్ఞత తన్నుకుంటూ వచ్చింది. వెక్కి, వెక్కి ఏడుస్తూ ఆయన పాదాలకి ధన్నం పెట్టుకుంటూ, హృదయంలో చెప్పలేని ఆనందం పొంగుతూ ఉంటే, లేవలేక చాలాసేపు అలా ఉండిపోయాను. ఇంక మనసంతా ఖాళీ అయిపోయింది మౌనంగా ఉండిపోయాను. ఏం జరిగిందో, అలా ఎంతసేపు ఉండిపోయానో నాకు తెలియలేదు. నేను నా అస్థిత్వాన్ని మరిచిపోవాలనుకున్నాను. కానీ, ఆయన నా అస్థిత్వాన్ని కోల్పోయిన స్థితిలో ఉంచేస్తారని ఊహించలేదు. 

అప్పుడు నాన్నగారు అన్నారు "భగవంతుడి దయ చాలమ్మా ఉషా! ఇంకేం అక్కరలేదు జీవితానికి. అది నీకు నిండుగా ఉంది" అన్నారు.

వర్ణించలేని దైవ ప్రేమతో ఇదంతా చేసారు. మనల్ని మనం కోల్పోతే ఉన్నది భగవంతుడి ప్రేమే! ఆయన దయ తప్ప అక్కడ ఇంకేమీ లేదు. అది అనుభవంలోకి వస్తే క్రియేషన్ అదృశ్యమయిపోతుంది. ఉన్నదొక్కటే అనేది అక్కడ అనుభవం అవుతుంది. ఆ అనుభవంలో ఉంచేసారు నన్ను. చాలా టైమ్ పట్టింది మళ్ళీ మామూలు స్థితికి రావడానికి. ఇది తప్ప ఇంకే భర్తడే గుర్తురాకుండా చేసేసారు. అటువంటి మహత్తరమైన దివ్య ప్రేమకి జీవుడు కరిగిపోకుండా ఎలా ఉంటాడు? సులభంగా కరిగిపోతాడు. శరణాగతిలో ఉన్న వైభవం అది. ఒక జ్ఞాని ప్రేమని భక్తుడు రుచి చూసినప్పుడు ఇంతకన్నా ఉత్కృష్టమైంది ఇంకేముంటుంది లోకంలో? నీకేమీ అక్కర్లేకపోయినా, తల్లి తనపిల్లల్ని అలంకరించి ఆనందించినట్టుగా, జీవుడిని ప్రేమతో అలంకరించి ఆయన ఆనందిస్తాడు.

"స్వర్గరాజ్యం నీ హృదయంలోనే ఉంది" - (By డా. ఉష గారు)

చిదంబరంలో క్రిస్టియన్ స్నేహితురాళ్ళతో కలిసి ఎప్పుడన్నా వాళ్ళ చర్చ్ కి వెళ్ళేదాన్ని. ఒకసారి నేను డెంటల్ థర్డ్ ఇయర్ చదువు తుండగా వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ ఫాదర్, "సెర్మన్ ఆన్ ది మౌంట్" ( కొండమీది ప్రసంగాలు ) గురించి చెబుతూ మనము చంటిపిల్లల్లా అవగలిగితే స్వర్గరాజ్యం ఎరుకపడుతుంది. అంతేగానీ, ఏవో శాస్త్రాలు, గ్రంథాలు చదవడం వల్లో, మనమేదో ప్రయత్నాలు చేయడం వల్లో అది ఎరుక పడదు అన్నారు.


నాకు ఆయన చెప్పింది మనసులో బాగా నాటుకుంది. ఆరోజు దాని గురించే ఆలోచిస్తూ, ఒక పేపర్ తీసుకుని చంటిపిల్లల లక్షణాలు రాయడం మొదలు పెట్టాను. అవి... పసితనపు అమాయకత్వం, నిశ్చింతగా ఉండటం, స్వచ్ఛత, నిర్భయత్వం, ఉత్సాహంగా ఉండటం, జరిగింది మర్చిపోవడం, క్షమించడం, తల్లి తనని చూసుకుంటుందనే సంపూర్ణ విశ్వాసంతో ఉండటం, వాళ్ళకి తెలియకుండానే సహజంగా ఇవన్నీ కలిగి ఉండటం ఇలా కొన్ని లక్షణాలు రాసాను. మన జీవితం పొడుగునా ఇవన్నీ ఆచరించాలంటే, నెగిటివిటీ లేకుండా ఫ్యూర్ గా, పోజిటివ్ గా ఉండాలి! మరి సంఘం మనతో అలా ఉండదు కదా! అంటే, సంఘం ఎలా ఉన్నా మనం ఇలా ఉండగలిగితే అప్పుడు కదా ముక్తి! నేను ఇదంతా ఆలోచిస్తూ పడుకున్నాను.

అప్పుడు కొద్దిసేపటికి నిద్రకూ, మెలుకువకూ మధ్యస్థంగా ఉన్న స్థితిలో నాకు ఎదురుగా జీసస్ కనిపించారు. తెల్లని వస్త్రాలతో, దివ్యమైన కాంతితో వెలిగిపోతూ చాలా పెద్ద ఆకారంతో ఉన్నారు. లోతయిన, గంభీరమైన గొంతుతో " My Child" అని పిలిచారు. ఇదంతా నిజమా అనుకుంటూ నేను ఎంతో సంభ్రమంగా, ఆశ్చర్యంగా శరీరస్పృహ కూడా తెలియనంతగా ఆయన వైపు చూస్తూఉన్నాను. అప్పుడు ఆయన "నేను నీకు దారి చూపిస్తాను" అన్నారు. తరువాత ఒక గది తలుపులు తెరుచుకొని నేను లోపలికి వెళ్తే, అక్కడ మళ్ళీ ఆయన ఒక సోఫాలో కూర్చుని ఉన్నారు. అంతకు ముందులాగే కాంతితో వెలిగిపోతూ ఉన్నారు. దూరంనుంచి చూస్తే నాన్నగారిలా అనిపించారు. దగ్గరకెళ్ళి చూస్తే జీసస్ గొంతు వినిపించింది. ఆయన చుట్టూ 12 మంది శిష్యులు కూడా ఉన్నారు. నన్ను చూసి "Come My Child" అన్నారు. ఒక తలుపు వైపు చూపిస్తూ నీకు ఒక దారి ముందే సిద్ధం చేసి ఉంచాను. ఆ దారమ్మట వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా నువ్వు వెళ్ళి పోవచ్చు నీకు ఆకలి, దప్పికలు కూడా ఉండవు అన్నారు. నేను సంశయంగా, ఆశ్చర్యంగా చూస్తుంటే, సందేహించకు ఆ దారమ్మట వెళ్ళిపో అన్నారు. నేను ఆ తలుపు తెరిచే సరికి చాలా పొడవుగా, విశాలంగా, నున్నగా ఉన్న రహదారిలాంటి మార్గం కనిపించింది. దానికి రెండు పక్కలా అంతా స్వచ్చమైన నీరు కనిపించింది.

నేను ఆదారమ్మట నడవడం మొదలుపెట్టాను. కానీ ఎంత నడిచినా తరగనట్టుగా అనిపిస్తోంది. వెనక్కి తిరిగి చూడవద్దన్నారు కదా అని మళ్ళీ నడవడం ప్రారంభించాను. ఎంతసేపు నడిచినా అంతం లేనట్టుగా ఉంది. ఇంక నేను ఆగలేక వెనక్కి తిరిగి చూసాను. అంతే, కళ్ళ ముందు దృశ్యం మాయమయింది. నేను స్పృహలోకి వచ్చి ఆలోచిస్తూ, ఇది ఎవరికైనా చెబితే బావుంటుందేమో అనుకున్నాను.

అప్పుడు వెంటనే నీతా అనే ఒక క్రిస్టియన్ స్నేహితురాలి గదిలోకి వెళ్ళాను. ఆమె నాకంటే సీనియర్, PG చేస్తోంది. ప్రతిరోజూ తన చదువు, బైబిలు చదువుకోవడం, తన పనులు తప్ప ఆమెకి వేరే ప్రపంచం ఉండదు. జరిగిందంతా ఆమెతో చెబితే ఆమెకు కన్నీళ్ళొచ్చాయి. నేను చిన్నప్పట్నీంచీ ప్రయత్నిస్తున్నా నాకెప్పుడూ ఆయన కనిపించలేదు. ఆయన గొంతు వినపడలేదు. నువ్వు క్రిస్టియన్ వి కాకపోయినా ఇదంతా జరగడం సామాన్యమైన విషయం కాదు. ఇలాంటివి చాలా అరుదుగా జరుగుతాయి, నువ్వు చాలా అదృష్టవంతురాలివి, నీకు జీసస్ ఆశీస్సులు ఉన్నాయి అంది. ఇప్పుడు నువ్వు చెప్పినదంతా బైబిల్ లో ఉందంటూ ఆఖరి అధ్యాయంలో తీసి చూపించింది. అందులో భగవంతుడు ఒక దారి చూపిస్తాడు, ఆ పొడవాటి దారిలో అటూ, ఇటూ క్రిస్టల్ క్లియర్ వాటర్ ఇలా బైబిల్ లో కూడా నాకు కనిపించిన దృశ్యంలో ఉన్నట్టే ఉన్నాయి.

ఆదారి చివరి వరకూ వెళితే అక్కడ ఏముంటుంది? అని నీతాను అడిగాను. అప్పుడు తను బైబిల్ లో మళ్ళీ చదివి చెప్పింది. ఈ దారి చివర మహా "కల్పవృక్షం" ఉంటుంది. ప్రతినెలా అది 12 రకాల పండ్లను ఇస్తుంది. ఆ వృక్షం ఆకులు సర్వరోగ నివారణకు ( అజ్ఞానానికి ) సంజీవనిలాగ పనిచేస్తాయి. అక్కడ జీసస్, ఆయన బిడ్డలు, ఆయన సేవకులు తప్ప శపించబడిన వాళ్ళు ఎవరూ ఉండరు. అక్కడ ఆయన స్వరూపం కనబడుతుంది. ఆయన పేరు వినబడుతుంది. సమస్త సృష్టికి అవసరమయిన వెలుతురుని ప్రసరింపచేసే, సూర్యునికి కూడా ఆధారం ఆయనే కనుక, అక్కడ చీకటి ఎలా ఉంటుందో తెలియదు. అక్కడకు చేరుకున్న వాళ్ళు మృత్యువును జయించి అమరత్వాన్ని పొందుతారు. అక్కడ భగవంతుని సింహాసనం ఉంటుంది. ఆయన చెప్పిన స్వర్గరాజ్యం అక్కడ ఎరుకపడుతుంది. అని బైబిల్ లో ఉంది.

నీతా అదంతా చదివాకా నాకు కూడా కన్నీళ్ళొచ్చాయి. జీసస్ నన్ను వెనక్కి తిరిగి చూడవద్దని చెపితే నేను తిరిగి చూసాను అని నీతాను అడిగితే, నీకు కలలో మార్గదర్శకం చూపించారు. నువ్వు నడవడం కూడా చాలావరకూ అయిపోయింది. నీకు తెలియజేయడానికి ఇదంతా చెప్పారు. ఏదో కలలో వెనక్కి తిరిగావని నీ ప్రయాణం ఏమీ ఆగదు. అలా వెనక్కి తిరగడానికి కూడా ఏదో అంతరార్థం ఉంటుంది. బహుసా భగవంతుడు నీతో చేయించే పని ఏదో ఉండడం వల్ల వెనక్కి తిరిగి ఉంటావు. అందుకని దీన్ని నువ్వు నెగిటివ్ గా తీసుకోవద్దు. నువ్వు సంతోషంగా ఉండు అని చెప్పింది.

నేను నీతా గదిలోంచి బయటకు వస్తూ ఆలోచించాను. అసలు అన్ని మతాల సారం ఒకటే అని నాన్నగారు అంటారు కదా! ఆత్మజ్ఞానం పొందిన వాళ్ళకి పన్నెండు దైవీ గుణాలు వచ్చి వరిస్తాయని చెప్పారు. అయితే "ఆ కల్పవృక్షానికి కాసే ఆ 12 పండ్లు, నాన్నగారు చెప్పిన 12 దైవీ గుణాలు ఒక్కటే" అన్నమాట! అయితే ఏ మతంలో, ఏ విధంగా చెప్పినా కూడా మనం చివరకు పొందవలసింది "ఆత్మ" ని అని ఇక్కడ రూఢి అయింది అనిపించింది. స్వర్గరాజ్యం మన హృదయంలోనే ఉంది. "The Kingdom of heaven is within you" అన్నాడు కదా ఏసు! మహాజ్ఞాని అయిన నాన్నగారి అనుగ్రహం లో ఉన్న మనందరికీ కూడా, దైవీ గుణాలయిన 12 ఫలాలు అంత సహజంగా వచ్చి వరిస్తాయి. 

 

బుద్ధుడు, జీసస్, రామకృష్ణుడు, రమణుడు, నాన్నగారు... వీరందరి రుపాలు వేరైనా వారిలో అంతర్యామిగా ఉన్న చైతన్యం ఒకటిగానే ఉంది. ఆ ఒకటిగా ఉన్న వస్తువును పొందిన జ్ఞాని శరీరం భగవంతుడికి ఉపాధి. ఆ ఉపాదుల ( శరీరాల ) ద్వారా లోకంలో భగవంతుడి కార్యమే జరుగుతుంది. అవతార పురుషులు,మహాత్ములు గురు రూపం ధరించి మనకి మార్గం చూపించినప్పుడు, ఆ మార్గం ద్వారా మనం ప్రయాణం చేస్తే, ఆ చైతన్య వస్తువే మన స్వరూపంగా వ్యక్తమవుతుంది. మనల్ని అనుక్షణం సునాయాసంగా గమ్యం వైపు తీసుకువెళ్తున్న నాన్న దయ అనిర్వచనీయం.

"అనుగ్రహంగా మారిన నైవేద్యం" - (By డా. ఉష గారు)

డెంటల్ సెకండ్ ఇయర్ చివర్లో వేసవికాలంలో, నాన్నగారు అరుణాచలం వచ్చారు. నేను కూడా చిదంబరం నుంచి అరుణాచలం వచ్చాను. అక్కడ ఆంధ్రాఆశ్రమంలో ఒకరోజు సాయంత్రం ఆయన భోజనం చేసాకా, ఆంధ్రానుంచి భక్తులు తెచ్చిన మామిడిపళ్ళును పట్టుకొచ్చి తినమన్నారు. నాన్నగారు సాయంత్రం తింటే నాకు తేడా చేస్తుంది, ఈపండు ఉషకి ఇచ్చేయండి. నేను రేపు ఉదయం భోజనంలో తింటాను అన్నారు. నాతో ఉషా ఇది నువ్వు తినమ్మా! అని చెప్పి, ఆయన దర్శనానికి హాల్లోకి వెళ్ళారు. వెనకే మేమంతా వెళ్ళిపోయాము.

తరువాత మేమంతా భోజనానికి వెళ్తుంటే నాకు మామిడిపండు తినమన్న విషయం గుర్తుకొచ్చింది. అప్పుడు వంటగదిలోకి వెళ్ళి చూస్తే కనిపించలేదు. సరేలే అనుకుని వచ్చేసాను. మర్నాడు నాన్నగారు భోజనానికి వచ్చినప్పుడు మళ్ళీ మామిడిపళ్ళు పెట్టారక్కడ. ఉషా మామిడిపండు ఎలా ఉంది? అని అడిగారు. నేను ఏం చెప్పాలో తెలియక మర్చిపోయాను నాన్నగారూ అన్నాను. అప్పుడు నాన్నగారు ముందురోజు వడ్డించిన ఆమెతో మీరు నిన్న ఉషకి మామాడిపండు ఇవ్వడం మర్చిపోయారా? అని అడిగారు. ఆవిడ, ఉష మీవెనకాలే వచ్చేసింది నాన్నగారూ, మేము అంత పట్టించుకోలేదు అని కొంచెం ఇబ్బంది పడుతూ చెప్పారు. అయితే ఈ పండుని ఇప్పుడు ఉష కి ఇవ్వండి, నేను రేపు తింటాను అన్నారు. ఆ తరువాత ఆ భక్తురాలు నన్ను విసుక్కున్నారు, నీ వల్లే నాన్నగారు నిన్న, ఈ రోజు కూడా మామిడి పళ్ళు తినలేదు అని. ఆ రోజు ఆవిడ నన్ను తినమని ఇచ్చారు కానీ, నాకు తినాలనిపించక తినలేదు. మీరు భయపడకండి నాన్నగారు అడిగితే నేను తిన్నానని చెపుతానులెండి అన్నాను.

ఈరోజే కాదు, ఎప్పుడూ మామిడి పళ్ళు తినకూడదు అని ఆ క్షణంలో నిర్ణయించుకున్నాను. మర్నాడు నాన్నగారు నన్ను మళ్ళీ అడిగారు. నేను అవునూ, కాదు అన్నట్లుగా తల ఊపాను. ఆయన ఒక కుర్చీ ఇలా లాగండి అని చెప్పి ఒక ప్లేటు తెమ్మని మామాడిపండు నాకిచ్చి నువ్వు తిని అది ఎలాఉందో చెప్పు, అప్పుడు నేను తింటాను అన్నారు. నేను మొత్తానికే మామిడి పండు తినకూడదు అనుకుంటే, ఆయన పక్కన కూర్చోపెట్టుకుని తినేలా చేసారు. నేను తిని చాలా బావుంది నాన్నగారూ అన్నాకా, ఆయన తిన్నారు. తరువాత వెంటనే నాతో, అమ్మా..! ఏ సీజన్ లో దొరికిన పళ్ళు ఆ సీజన్ లో తింటే ఆరోగ్యానికి చాలామంచిది. ఫ్రూట్స్ ఎప్పుడూ మానకమ్మా ఉషా అన్నారు.

ఆయనకి మనపట్ల ఉన్న ఇష్టానికి హద్దులు ఉండవు. అటువంటి ప్రేమని మనమీద కురిపిస్తూ ఉంటే, అసలు ఈ భూమి మీద పుట్టడం, ఒక జ్ఞాని సమక్షంలో గడపడం ఒక వరం కదా అనిపించింది. నాకు మామిడి పళ్ళు చూసినప్పుడల్లా నాన్నగారు గుర్తుకొస్తారు. నాన్నగారు పళ్ళసెట్ పెట్టుకొనేవారు. అవి బ్రష్ తో నన్ను కడగమనేవారు. అలా నేను డెంటిస్ట్ ని కాబట్టి ఎవరికైనా పళ్ళ సెట్ అమర్చేటప్పుడు కూడా నాన్నగారు గుర్తుకొస్తారు. నేను ఎప్పుడు ఆయన దగ్గరికి వెళ్ళినా, భక్తులు ఆయనకోసం తెచ్చిన స్వీట్స్, పళ్ళు, విదేశీయులు తెచ్చిన చాక్లెట్స్ నన్ను తీసుకెళ్ళమనేవారు. ఇది తింటావామ్మా! ఇది నీకు ఇష్టమా! అంటూ ఇంచుమించు అన్నీ ఇచ్చేసేవారు. నేను అన్ని వద్దు నాన్నగారూ భక్తులకివ్వండి అంటే, నీకు కావలసినవి తీసుకువెళ్ళు అనేవారు. ఆయన ధ్యాస నిరంతరం మన మీద ఉండటం వలన ఆయన లేరు అనుకునే ప్రసక్తే లేదు. అలా నాకు "పండు-పళ్ళు" చూసినా, జీవితంలో ఏ సంఘటన జరుగుతున్నా కూడా ఆయన జ్ఞాపకం వస్తూవుంటారు.

భగవంతుడి సృష్టిలో భాగంగా తయారయ్యే ప్రతి గింజమీదా, పండ్లమీదా అన్నింటిమీదా తినేవాడి పేరు రాసుంటుంది అంటారు.

ఒకసారి నాన్నగారితో సాయిబాబా గుడికి వెళ్ళినప్పుడు, అక్కడ బాబా పూజలో పెట్టిన మామిడిపండ్లు నాన్నగారికి ఇచ్చారు. అవి చాలా పెద్ధ సైజుతో, బాగా పండి, సువాసన వస్తూ ఉన్నాయి. నాన్నగారు ఆ పండ్ల కవరు నాచేతికి ఇచ్చి ఇంటికి జాగ్రత్తగా పట్టుకెళ్ళు అన్నారు. నేను వాటిని ఒక పక్కన పెట్టి ఆయనకూడా అంతా తిరిగి, వాటిని మర్చిపోయి ఇంటికి వెళ్ళిపోయాను. ఆ విషయం జ్ఞాపకం వచ్చాక కొన్ని క్షణాలు నాకు బాధ అనిపించింది. బాబా అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. నాన్నగారి చేతితో ఇచ్చిన బాబా ప్రసాదం తెచ్చుకొని ఉంటే అందరికీ ఇచ్చేదాన్ని కదా అనుకున్నాను. తరువాత వెంటనే, నాకు వాటిని కొని తినగల ఆర్థిక స్థోమత భగవంతుడు ఇచ్చాడు. అలా కొనుక్కోలేని వాళ్ళెవరికైనా లేదా ఇబ్బందిలో ఉన్నవాళ్ళకి ఆ ప్రసాదం అందితే, వాళ్ళు చాలా సంతోషిస్తారు కదా అనుకున్నాను. ఆ బాధనుంచి నా ఆలోచన ఈ విధంగా మార్పు చెందేసరికి, నాకు మనసుకి చాలా శాంతిగా, ఆనందంగా అనిపించింది.

భగవాన్, నాన్నగారు కూడా చెట్టుమీద పూత పిందెగా మారినప్పుడే దానిమీద తినేవాడి పేరు రాసుంటుంది, దాని ప్రకారం అది ఎవరికి చెందాలో వారికే చెందుతుంది అంటారు. అది ఈరోజు ఇలా అనుభవమైంది అనుకున్నాను.

మనం సాధారణంగా ఒక సద్గురువుకి, భగవంతుడికి ఏదయినా సమర్పిస్తాము కదా! అలా నాన్నగారికి ఎవరైనా, ఏదైనా ఇచ్చినప్పుడు దీనిని ఏమంటారమ్మా అని అడిగి, ఆఫరింగ్ అంటారు అనిచెప్పి, అలాగే దానిని తిరిగి మీకు ఇస్తే ప్రసాదమంటారు అని నవ్వుతూ ఇచ్చేవారు. మనం గురువుకి ఏదైనా సమర్పించినప్పుడు దానిని పవిత్రంచేసి, ఆయన అనుగ్రహాన్ని జోడించి ప్రసాదంగా మనకు తిరిగి ఇస్తారు. అలా మన అహంకారాన్ని గనక భక్తితో ఆయనకు సమర్పించగలిగితే, మన హృదయంలో ఆయన చైతన్యంగా వ్యక్తమవుతారు.

నాన్నగారు తరచూ చెప్పేవారు, "మనం చేసే ప్రతి చర్య క్రిష్ణార్పణ భావం తో చేస్తే ఆయన అపారమైన దయకి పాత్రులవుతాము".

"హృదయాలయం" - (డా. ఉష గారు)

డెంటల్ 2 వ సం॥లో దసరా సెలవులకి మొదటి సారి జిన్నూరు వెళ్ళాలనిపించింది.నాకు జిన్నూరు ఎక్కడ ఉందో పెద్ద అవగాహన లేదు. పాలకొల్లుకి దగ్గర అని మాత్రమే తెలుసు. స్నేహితుల సహాయంతో చెన్నైలో భీమవరం టికెట్ బుక్ చేసుకున్నాను. చెన్నైనుంచి భీమవరం వెళ్ళాను. అక్కడనుంచి బస్ లో పాలకొల్లు వెళ్ళి, అక్కడినుంచి ఆటోలో జిన్నూరు ప్రయాణం చేసాను. 10 నిముషాల్లో ఆటో జిన్నూరు వచ్చేసింది. 
ఎవరికీ నేను వస్తున్న విషయం చెప్పలేదు. ఎన్నింటికి దిగుతాను అనేది కూడా నాకు అవగాహన లేదు. నేను వెళ్ళేసరికి గురువుగారు గుమ్మం దగ్గర ఎదురు చూస్తున్నారు. ఆయనకి తెలియనిది ఏముంటుంది?

తిరుగు ప్రయాణానికి టికెట్ తీసుకోలేదు. నా గురించి నేను ఆలోచించుకోకుండా ఈశ్వర సంకల్పానికి అనుగుణంగా నేను నడిచేలా ఆయనే చూసేవారు.నాన్న విషయంలో ఎప్పుడూ కూడా వెళ్ళడం మాత్రమే చూసుకునేదాన్ని. ఎప్పుడూ తిరుగు ప్రయాణం ఆయనే నిర్ణయించేవారు. పగలు అంతా అక్కడే ఉండి, అక్కడే భోజనం చేయమని, రాత్రికి మాత్రం ఎదురుగా ఉన్న భక్తుల ఇంట్లో పడుకోమని ఆయనే పురమాయింపు చేసారు. ఆక్కడ ఉన్న ఆ ఐదురోజుల్లో మా మధ్య జరిగిన సంభాషణ ఇదే. ఆ తరువాత ఆయనకూ, నాకూ మధ్య ఏ మాటలూ లేవు. రోజంతా ఆయన కూడా ఉండేదాన్ని. 
ప్రతీదీ గమనిస్తూ ఆయన పక్కనే కూర్చొని ఉండేదాన్ని. ఆయన ముఖానికి ఫౌడర్ రాసుకోవడం,తలకి నూనె రాసుకోవడం, పేపర్ చదువుకోవడం, భోజనం చెయ్యడం, తీరిగ్గా కూర్చొని పుస్తకాలు చదువుకోవడం ఇవన్నీ ఆయన పడుకునే వరకూ నేను చూస్తూ ఉండేదాన్ని. నేను ఉన్న సంగతి గుర్తించనట్టుగా ఆయన ఉండేవారు. నేను కూడా, నన్ను నేను మర్చిపోయేంత పరవశంతో ఉండేదాన్ని.

ఆయన భోజనం అయ్యాక, కన్నమ్మగారు నాకు వడ్డించేవారు. హడావిడిగా భోజనం చేసేదాన్ని. (నాన్నగారిని మిస్ అయిపోతాను అన్నట్టుగా).ఆవిడ చాలా ఆప్యాయంగా భోజనం పెట్టేవారు. దాంతో ఆట్రిప్ లో కన్నమ్మతో కూడా అనుబంధం ఏర్పడింది.

నా హృదయంలో ఆయన పట్ల అపారమైన ప్రేమ, గౌరవం పొంగుకుంటూ వచ్చేవి. ఆ అనుభూతిని మాటల్లో చెప్పలేక, మెల్లగా ఆయన పాదాలకు నమస్కరించేదానిని. కళ్ళల్లో తెలియకుండా ఆనంద బాష్పాలు వచ్చేవి. ఆయన సాన్నిధ్యం తప్ప నా జీవితానికి ఇంకేమీ అవసరం లేదు అనిపించేది. ప్రశాంతమైన దివ్యత్వం ఆయన. కొన్ని సందర్భాలలో ఏమీ చేయకుండా ఆయనలో ఆయనే అలా ఉండిపోయేవారు. ఆయన్ని గమనిస్తూ ఉన్న నాకు తలపులు ఆగిపోయి అద్భుతమైన మౌనం ఆవరించేది. కాలం తెలియని ఆ ప్రశాంతతలో 5 రోజులూ ఎలా గడిచిపోయాయో తెలియలేదు. 

ఒకరోజు మధ్యాహ్నం స్టేషన్ మాస్టరుగారు వచ్చారు నాన్నగారి దర్శనానికి. నాన్నగారు సంతోషంగా ఆయనని ఆహ్వానించారు. రండి మీకోసమే ఎదురు చూస్తున్నాను, ఉషకి రేపటికి చెన్నై వెళ్ళే ట్రైనుకి టిక్కెట్ తియ్యాలి, అక్కడనుంచి బస్ లో చిదంబరం వెళ్ళిపోతుంది అన్నారు. స్టేషన్ మాష్టర్ గారు రేపు నేను టికెట్ తీసుకుని వచ్చి ఉషని స్టేషన్ కి తీసుకువెళతానని చెప్పారు.

అదేరోజు సాయంత్రం పాలకొల్లు సత్యనారాయణరాజుగారు నాన్నగారి దర్శనానికి వచ్చారు. నాన్నగారు నన్ను ఆయనకి పరిచయం చేసి, పాలకొల్లు హైమ ( సత్యనారాయణ గారి భార్య ) గారింట్లో సత్సంగం జరుగుతుందమ్మా! అని నాతో చెప్పి, ఆయన్ని మర్నాడు వచ్చి వాళ్ళింటికి తీసుకు వెళ్ళి, నన్ను హైమ ఆంటీకి పరిచయం చేసి స్టేషన్లో బండి ఎక్కించమన్నారు.

అది వినగానే నాకు కళ్ళల్లో నీరు తిరిగింది. తెలియకుండానే 4 రోజులు గడిచిపోయాయి. తిరుగు ప్రయాణం టైమ్ వచ్చేసింది. 

ఆరోజు సాయంత్రం భోజనం అయ్యాకా, సంధ్య వేళలో పెరటిలోకి వచ్చి ఆకాశంలో సూర్యాస్తమయం చూస్తూ నిలబడిపోయారు. ( నేను తరచుగా ఎలా చూస్తూ ఉండిపోతానో అలా ) ఆరోజు మాత్రం నేను ఆకాశం వైపు చూడకుండా, తన్మయత్వంతో ఆయనని చూస్తూ ఉండిపోయాను. ఎంత గంభీరమైన మౌనం ఆయనది. ఆ తరువాత నాన్నగారు అక్కడ పెరటిలో ఉన్న ఆవులు, దూడల వైపు కూడా దయగల చూపుతో అనుగ్రహాన్ని కురిపిస్తూ నిలబడిపోయారు. ఆయన మనందరినీ ఎలా ప్రేమగా కళ్ళల్లోకి చూస్తూ అనుగ్రహిస్తారో, అలా జంతుజాలంమీద కూడా అంతటి దివ్యమైన ప్రేమని, అనుగ్రహాన్ని కురిపించేవారు.

దేవీ నవరాత్రులు ఆయన సన్నిధిలో గడపడం అమ్మవారి ఒడిలో ఉన్నట్టుగా అనిపించింది. 5 రోజులూ ఆయనతో గడిపాకా, బయలుదేరే సమయానికి ఆయన మళ్ళీ నాతో మాట్లాడారు. నా కళ్ళల్లోకి అమితమైన దయతో చూస్తూ, "నువ్వు బ్లెస్డ్ చైల్డ్ అమ్మా ఉషా!" అని చెప్పి, అనుగ్రహం ఎప్పుడూ నీ వెంట ఉంటుంది అని ఆశీర్వదించారు.

మౌనంగా ఆయన పాదాలు తాకి వీడ్కోలు తీసుకున్నాను. విడిచి వెళ్ళలేక ఆయన రూపం కనిపిస్తున్నంతవరకూ వెనక్కి తిరిగి చూస్తూనే ఉన్నాను. ఆయన రూపం అదృశ్యమైంది కానీ, ఆయన అనుగ్రహించినట్టుగానే ఆయన నావెంట ఎప్పుడూ ఉండనే ఉన్నారు.

నాన్న త్యాగరాజు మాటలు తరచుగా చెప్పేవారు: "నిధి చాలా సుఖమా! నీ సన్నిధి చాలా సుఖమా! ఓ రామా!" దీని అంతరార్థము... ఈ సృష్టిలో ఏ సంపదా నీ సన్నిధితో సమానం కాదు కదా అని.

"శ్రీ నాన్న దివ్యచరణములే నాకు శరణము!" - (డా. ఉష గారు)

చిదంబరం నుంచి అరుణాచలం మొదటిసారి వెళ్ళినప్పుడు, స్నేహితురాలి కారులో సులభంగానే వెళ్ళాను. కానీ రెండవసారి వెళ్ళినప్పటినుంచీ అంటే, దాదాపు రెండు సం॥లు చాలా ఇబ్బందులు పడుతూ అరుణాచలం వెళ్ళేదాన్ని. అరుణాచలం వెళ్ళడానికి ట్రైన్స్ ఏమీ లేవని, డైరెక్ట్ బస్సులు కూడా లేవని చెప్పారు. నాకు అప్పటికి తమిళం తెలీదు. బస్టాప్ లో ఉన్న వాళ్ళని అడుగుదామంటే వాళ్ళకి ఇంగ్లీష్ రాదు. బస్సుల మీద కూడా తమిళ బాషే ఉండేది. వచ్చీరాని బాషలో అందర్నీ అడుగుతూ 3, 4 బస్సులు మారుతూ వెళ్ళవలసివచ్చేది. దీనివల్ల 4 గంటల ప్రయాణానికి దాదాపు 6, 7 గంటల సమయం పట్టేసేది. ఉదయం కాలేజ్ లో క్లాసులు ఉండటం వల్ల, మధ్యాహ్నం బయలుదేరవలసి వచ్చేది. ఒక్కోసారి బస్సులు మరీ లేటయిపోయి ఎక్కువసేపు వెయిట్ చేయడం వల్ల, నేను అరుణాచలం వెళ్ళేసరికి చాలాసార్లు అర్థరాత్రి అయిపోయేది.

     

అలాంటప్పుడు మర్నాడు ఉదయాన్నే నాన్నగారి దర్శనానికి వెళ్ళినప్పుడు, నేను వచ్చిన టైమ్ కరెక్ట్ గా చెప్తూ, రాత్రి చాలా ఆలస్యంగా వచ్చావమ్మా...! ఇంత దూరం ఇలా రావడానికి అలిసిపోవట్లేదా...? అని ఎంతో ప్రేమగా అడిగేవారు.  

అప్పుడు నేను లేదు నాన్నగారు, నాకు మీమీదే ధ్యాస ఉండటం వల్ల, ఆ ఆనందంలో అలసట తెలియడం లేదు అని చెబితే, చాలా సంతోషంతో రెండు చేతులూ పైకెత్తి ఆశీర్వదించేవారు.

నాకు ఇలా వెళ్ళిన ప్రతిసారీ కూడా దేహం మీద ధ్యాస ఉండేది కాదు. భయం కానీ, అలసట కానీ తెలిసేది కాదు. నాన్నగారి అనుగ్రహంలోనే నిరంతరం ఉండటం వల్ల, నా మనసంతా కూడా ఆయన మీదే కేంద్రీకరించబడి ఉండటం వల్ల, ఏదో ఒక శక్తి నా ప్రమేయం ఏమీ లేకుండానే నన్ను అరుణాచలం వైపు లాక్కెళ్తున్నట్టు నాకు అనుభవమయ్యేది. ఇదంతా చాలా సహజంగా జరిగేది. నాకు ఆశ్చర్యంగా కూడా ఉండేది కాదు. ఆయన నాతో పైకి ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, మౌనంగానే నాకు లోపల గైడెన్స్ ఇచ్చేవారు. ఇలా ప్రయాణాలు చేయడానికి కావాల్సిన శక్తిని, ధైర్యాన్ని, సహనాన్ని నాకు నిశ్శబ్ధంగానే అందించేవారు. అలా మెల్ల మెల్లగా నన్ను శరణాగతివైపు నడిపించారు.

ఒకసారి అలా నాన్నగారి కోసం అరుణాచలం వెళ్తున్నప్పుడు, విల్లుపురం నుంచి అరుణాచలం వెళ్ళే బస్సులో ప్రయాణం చేస్తున్నాను. మార్గం మధ్యలో బస్ పాడవడం వల్ల ఏదో ఊరిలో తెలియని చోట బస్ ఆపేసాడు. అప్పటికే సమయం రాత్రి 11 గం అవుతోంది. చుట్టూ చూస్తే ఆడవాళ్ళు ఎవరూ కనిపించలేదు. ఎక్కువ మంది పెద్దవయసు మగవాళ్ళు, ఒకరిద్దరు తాగేసివున్న వ్యక్తులు కనిపించారు.

కొంతసేపు చూసి అక్కడున్న ఒక వ్యక్తిని అరుణాచలం వెళ్ళే బస్ వస్తుందా? అని అడిగాను. ఆయన లేదు ఇందాకే ఆఖరి బస్ వెళ్ళిపోయిందన్నారు. దాంతో నేను సందిగ్ధంగా, లాస్ట్ బస్ వెళ్ళిపోతే నేను ఇప్పుడు ఎలా వెళ్ళాలి? అని ఆలోచిస్తున్న 5 నిముషాలకి ఒక ముసలావిడ వచ్చి పక్కన నిలబడింది. ఎక్కడికి వెళ్ళాలని ఆమె నన్ను అడిగింది. అరుణాచలం వెళ్ళాలి, ఇక్కడ అడిగితే ఆఖరి బస్ వెళ్ళిపోయిందన్నారు అని చెప్పాను. లేదు లాస్ట్ బస్ ఇంకా వెళ్ళలేదు, ఈరోజు లేటయింది, కాసేపట్లో వస్తుంది, నేను కూడా అరుణాచలమే వెళ్ళాలి అని చెప్పి నవ్వింది. నిజంగానే, ఆమె చెప్పిన 5 నిముషాలకి బస్ వచ్చింది. ఆమె కూడా నాతో పాటు బస్ ఎక్కి సీట్లో నా పక్కనే కూర్చుంది. అరుణాచలంలో దిగాక నువ్వెక్కడికి వెళ్ళాలని అడిగింది. ఆంధ్ర ఆశ్రమంలో ఉన్న మా గురువుగారిని కలవడానికి వెళ్తున్నానని చెప్పాను. 

 
బస్ దిగిన తరువాత ఆమె నాతో పాటు ఆటో స్టేండ్ కి వచ్చి ఆటో ఎక్కించి, డ్రైవర్ తో జాగ్రత్తగా ఆశ్రమం దగ్గర దించమని తమిళంలో చెప్పింది. ఆమె నా పట్ల చూపించిన ప్రేమకి చాలా ఆనందమనిపించి నా కృతజ్ఞతలు తెలియ చేసాను. పదినిముషాల్లోనే ఆటో అతను నన్ను ఆశ్రమం వద్ద దించాడు. అప్పుడు సమయం రాత్రి 1.00 గం అయింది.

మరుసటి రోజు ఉదయం నాన్నగారి దర్శనానికి వెళ్ళినప్పుడు మొదటిమాటగా నాన్నగారు నాతో, రాత్రి చాలా ఆలస్యమయిందమ్మా, ఒంటిగంట అయిపోయునట్టుగా ఉంది కదా...అయినా సహకారం అందింది కదా...! అన్నారు. ఆమాటతో నేను చెప్పలేనంత ఆనందంతో ఆయన వైపు అలా చూస్తూ ఉండిపోయాను. గురువు అనుగ్రహం యొక్క ఉనికిని ప్రతిక్షణం అనుభవిస్తున్న నాకు "ఎంత అద్భుతం ఈ జీవితం...!" అనిపించింది.

నాన్న చెప్పేవారు - భగవాన్ ఇలా అనేవారని, "హృదయం హృదయంతో మాట్లాడు-కునేటప్పుడు మాటలతో పని ఏముంది అని". అలా మాట అవసరం లేకుండానే నాన్నగారికి, నాకూ మధ్య జరిగే మౌన భాషకి పరవశించి చాలాసార్లు... ఆయన పాదాలకు హృదయపూర్వకంగా నమస్కరించేదానిని.

ఈ ట్రిప్ లోనే నాన్నగారు మమ్మల్నందర్నీ విరూపాక్ష గుహకి, స్కందాశ్రమానికి తీసుకు వెళ్ళారు. ముందుగా విరూపాక్ష గుహకి వెళ్తుండగా, వెహికల్ దిగి కొండపైకి వెళ్ళేటప్పుడే నాన్నగారు చెప్పులు విప్పేసారు. అప్పుడు మధ్యాహ్న సమయం అవడం వల్ల కాళ్ళు కాలుతున్నాయి . నాన్నగారూ చెప్పులు వేసుకోండి అని మేము చెబితే, మీరందరూ వేసుకోండి పరవాలేదు, నేను మాత్రం వేసుకోనన్నారు. అరుణాచలం పట్ల ఆయనకున్న పవిత్రమైన భక్తికి, గౌరవానికి ఇదొక నిదర్శనం. నాన్నగారు ఆమాట అన్నప్పట్నించీ నేను కూడా ఎప్పుడూ చెప్పులు వేసుకొని కొండపైకి వెళ్ళలేదు.

విరూపాక్ష గుహలో మేమంతా దాదాపు రెండు గంటల సేపు గడిపాము. అక్కడ నాన్నగారు మాకు, భగవాన్ విరూపాక్ష గుహలో ,స్కంధాశ్రమంలో ఉన్నప్పుడు భగవాన్ కీ, భక్తులకి మధ్య జరిగిన సంఘటనలు వివరించి చెప్పారు. చెప్పారు. నాన్నగారు ఏ అవతార పురుషుల గురించి లేదా మహాత్ముల గురించి మాట్లాడినా కూడా అది రాముడైనా, కృష్ణుడైనా, రమణుడైనా, బుద్ధుడైనా, రామకృష్ణుడైనా, శంకరులైనా.... వారంతా ఏం చేసేవారో, ఎలా మాట్లాడేవారో అలా వారితో తాదాత్మ్యం చెంది చెప్పేవారు. నాన్నగారిని అలా చూసినప్పుడు ఆ క్షణాలలో మాకు, ఆ అవతార పురుషుల రూపాలే కళ్ళెదురుగా కనిపిస్తున్నట్లుగా అనుభవమయ్యేది.

కొంత సేపు అయ్యాకా నాన్నగారు, చిన్నప్పుడు నేను ఇక్కడ ఆడుకునే వాడిని అన్నారు ( నిజానికి నాన్నగారు అరుణాచలం మొదటి సారి వచ్చింది 1959 వ సంవత్సరం జనవరి నెలలో, అంటే అప్పటికి నాన్నగారి వయసు సుమారు 25 సం॥ రాలు ). ఇలాంటి కొన్ని, కొన్ని అరుదైన సందర్భాలలో మాత్రమే నాన్నగారు, ఆయన గత జన్మల స్మృతులను భక్తులకు యధాలాపంగా తెలియ చేసేవారు.

నాన్న అపారమైన ప్రేమతో పాడేవారు ఆ రోజుల్లో, "మా మాటల్లో నీవే.., ఆటల్లో నీవే.., పాటల్లో నీవే..., అన్నీ నీవే..., అంతా నీవే..., అవునా భగవాన్...?" అని. అప్పుడు మేమెరుగము, భగవాన్ గురించి ఏదయితే పాడుతున్నారో, అది ఆయన మాకు అయిపోతున్నారని.

"శరణాగతివైపుగా చిన్ని అడుగులు” - (డా. ఉష గారు)

నా డెంటల్ 2వ సం॥రం మొదలయ్యాక (జూనియర్స్ ని రాగింగ్ చేసే టైం లో), చిదంబరం నుంచి అరుణాచలం వెళ్ళాలి అనే తపన మొదలైంది. ఎలా వెళ్ళాలో, ఎక్కడుందో తెలియక స్నేహితుల్ని అడిగాను. ఎవరికీ తెలియదన్నారు. అప్పుడు పాండిచ్చేరికి చెందిన (అరబిందో ఆశ్రమం భక్తులకి రమణాశ్రమం తెలుస్తుందేమో అని) ఒక స్నేహితురాలిని అడిగితే తెలియదని చెప్పింది. ఒక గంట తర్వాత ఆ స్నేహితురాలు వరండాలో నడిచి వెళ్తున్న నలుగురు జూనియర్స్ ని, రాగింగ్ చెయ్యటానికి తన రూంలోకి పిలిస్తే, వారిలో సింధు అనే అమ్మాయి ఊరు తిరువణ్ణామలై అని తెలిసి తనని నా రూంకి పంపింది. తన ఊరు తిరువణ్ణామలై అని తెలిసి నేను చాలా ఆనందంగా, తనని తిరువణ్ణామలై ఎలా వెళ్ళాలో చెపుతావా అని అడగగా, ఈ శనివారం మా నాన్నగారు నన్ను తీసుకువెళ్ళటానికి వస్తున్నారు మీరు కూడా మాతో రావొచ్చు అని చెప్పింది. ఆ శనివారం వాళ్ళతో కలిసి వాళ్ళ కార్లో మొదటిసారి తిరువణ్ణామలై వెళ్ళాను. అదే రోజు నాన్నగారు భక్తులతో తిరువణ్ణామలై వచ్చి అక్కడే ఉన్నారనే విషయం నాకు తెలియదు.

రమణాశ్రమంకి వెళ్తూ వుంటే దారిలో భక్తులు, మా ఇద్దరు అక్కలు కనిపించారు. వెంటనే కారు దిగిపోయాను. నన్ను చూసి అక్కలిద్దరూ ఆశ్చర్యంగా, అయితే నాన్నగారికి నువ్వొస్తునట్టు ముందే తెలుసు అన్నమాట అన్నారు.


నేను వస్తున్నట్టు నాకే తెలియదు ఆయనకి ఎలా తెలిసిందని అడిగాను.

అప్పుడు అక్కలిద్దరు, ఒక గంట క్రితమే నాన్నగారితో ఉషకి మనం వస్తున్నట్టు తెలిసుంటే ఎదో రకంగా వచ్చేసేది నాన్నగారు అంటే, అప్పుడు ఆయన ఉష వస్తోంది కదా,దారిలో వుంది అన్నారు.

ఎదో యాదాలాపంగా అన్నారేమో అనుకున్నాం అని, నాన్నగారు ఇప్పుడే లోపలికి వెళ్ళారు తలుపు వేసుకుంటారేమో త్వరగా వెళ్ళి దర్శనం చేసుకో అన్నారు.

అప్పటికే నా చేతిలో రమణాశ్రమంలో ఇద్దామని దారిలో కొన్న పెద్ద గులాబీల గుత్తి ఉంది. అది తీసుకుని నాన్నగారి దగ్గరికి చాలా ఉత్సాహంగా వెళ్ళాను.

నన్ను చూడగానే ఆయన ఇంకా ఉత్సాహంగా, "వచ్చేసావమ్మా ఉషా..! అని గులాబీల వంక చూస్తూ ఇదేంటమ్మా?" అన్నారు. అరుణాచలం రావడం మొదటి సారి కదా నాన్నగారూ అందుకని దారిలో కొన్నానని ఆయనకి ఇచ్చేసాను. చాలా సంతోషం అమ్మా అని, నీకు అరుణాచలం అంతా చూపిస్తాను అన్నారు. అప్పటినుంచి రమణాశ్రమంలో టిఫిన్లకి, భోజనానికి వెళ్ళినప్పుడల్లా ఆయన పక్కనే కూర్చోపెట్టుకుని ఆయనకు వడ్డించే ప్రతీది నాకు వేసేవారు. హద్దులు లేని ఆయన దివ్యప్రేమలో నేను మైమరిచిపోయిన ఆ క్షణాల్లో, కన్నీళ్ళు ప్రవాహంలా వచ్చేవి. ఆయన ప్రేమలాగే నా కన్నీళ్ళకి కూడా హద్దులుండవేమో అనిపించేది.

గురువుకి మనం ఏవైనా చిన్న చిన్న బహుమతులు పళ్ళు, స్వీట్లు లాంటివి ఇచ్చినా, అవి అన్నీ భగవంతుడి సృష్టి లో ఒక భాగమే.భగవంతుడికి, గురువుకి ఏమిచ్చినా ఆయన సొత్తు ఆయనకే ఇచ్చినట్టు అవుతుంది. నాన్నగారు ఇలాంటి సందర్భాల్లో ఒక కథ చెప్పేవారు. ఒక భక్తుడు బెల్లంతో వినాయకుడిని చేసి, నైవేద్యం పెట్టడానికి ఏమీ లేకపోతే, ఆ బెల్లం వినాయకుడి పొట్టదగ్గరనుంచి చిన్న బెల్లం ముక్కని చిదిపి ప్రసాదంగా పెట్టాడు. అలాగే మనం భగవంతుడికి లేదా గురువుకి, ఏమిచ్చినా అది ఆయనకి చెందిందే అవుతుంది. అయితే, మనకి భగవంతుడికి, లేదా గురువుకి, ఏదైనా సమర్పించే అలవాటు ఉండాలని నాన్నగారు చెప్పేవారు. ఎందుకంటే ఇలాంటి అలవాటు ఉంటే,మన అహంకారాన్ని కూడా అర్పించగలుగుతాం. ఇలా ఇవ్వడం నేర్చుకుంటే, ఏదో ఒకరోజు మన నేనును కూడా కోల్పోయి భగవత్స్వరూపాన్ని పొందుతాము.