"గురు దేవుల ఋణం తీర్చలేనిది" - (By మోహనా గారు)

చించినాడలో ఒకసారి ఒక భక్తురాలు నాన్నగారి దగ్గరకు వచ్చి దుఃఖిస్తూ ఉంది. ఎందుకు దుఃఖపడుతున్నావు అమ్మా? అని నాన్నగారు అడిగారు. నేను 35 సంవత్సరాల నుండి విష్ణు సహస్రనామం చదువుతున్నాను. నాకు తుకారామ్ లా పుష్పక విమానం రావాలని కోరుకుంటున్నాను. ఎవరో భక్తులు వచ్చి జగత్తు, జీవుడు, ఈశ్వరుడు మనో కల్పితం అన్నారు. ఇప్పుడు నాకు పుష్పక విమానం రాదా? అని అడిగారు. విమానం రాదు అని ఎవరు చెప్పారమ్మా! నువ్వు విష్ణు సహస్రనామం మానకుండా చదువు. నీకు తప్పకుండా విమానం వస్తుంది, నేను చెప్తున్నాను కదా! నువ్వు విశ్వసించింది నీకు జరుగుతుంది అని చెప్పారు. దుఖ పడుతూ వచ్చిన ఆమె నవ్వుతూ తిరిగి వెళ్ళారు. ఆమె వెళ్ళిపోయిన తరువాత నాన్నగారు, ఎవరు చెప్పారు ఆవిడకి జగత్తు, జీవుడు, ఈశ్వరుడు మనో కల్పితమని! మీకు అనుభవం లో ఉందా? భగవాన్ చెప్పారంటే అది ఆయనకు చెల్లింది. ఆయన అనుభవం లోంచి తీసి చెప్పారు. మీకు అనుభవంలో ఉన్న మాటలు చెప్పండి. మీకు అనుభవంలో లేని మాటలు చెప్పకండి. వారు కంగారు పడతారు ఉన్న భక్తి పోతుంది అన్నారు.

మా స్నేహితురాలు మనవరాలిని అమెరికా నుంచి తీసుకొచ్చారు. దానికి రెండు సంవత్సరాలు వయసు ఉంది. ఆ అమ్మాయికి చర్మ వ్యాధి వచ్చింది. డాక్టరు కొంచెం డౌట్ గా చెప్పాడు. దాంతో ఆ అమ్మాయి పేరెంట్స్ అందరూ అమెరికా నుండి వచ్చేశారు. మీకు చూసుకోవటం రానప్పుడు ఎందుకు తీసుకు వచ్చారు అని అందరం తిట్టాము. ఒక నెల రోజుల తర్వాత నాన్నగారు వచ్చారు అమ్మా! నువ్వు నీ మనవరాలిని చాలా బాగా చూసుకున్నావు అన్నారు. అసలు మనము అంత ప్రేమగా అనగలమా! మాట్లాడటం అంటే ఇది కదా అని మా అందరికీ మతి పోయింది. మనం దేనికి భరోసా ఇవ్వలేము ఏది మనమీద పెట్టుకోము. మనమీద పెట్టుకోలేదు కదా అని ఏది ఆగదు. నాన్నగారు చెప్పే వాక్యాలు మనకు వేరే వాళ్ళు చెబితే నచ్చదు. అవి నాన్నగారి చెబితేనే నచ్చుతుంది. ఎందుకంటే నాన్నగారు ఆ స్థితి పొంది చెబుతున్నారు కాబట్టి నాన్నగారు చెబితేనే ఆ వాక్యాలు మనకు నచ్చుతాయి.

ఒకసారి జిన్నూరులో అరుగు మీద ఒక భక్తుడు నాన్న గారితో గురువుకి కృతజ్ఞత ఎలా చెప్పగలను? అని అడిగారు. "గురువు ఏ స్థితినైతే పొందాడో నువ్వు ఆ స్థితిని పొందు. అప్పుడు గురువు ఋణం తీరిపోతుంది" అన్నారు. ఈ జీవుడిని తీసుకువెళ్ళి గురువే ఆత్మలో లయింప చేస్తాడు కదా! అప్పుడు ఋణ పడేవాడు ఎవడు? ఋణం ఎవరికి తీర్చుకుంటాము నాన్నగారూ? అని అడిగాను. అప్పుడు నాన్నగారు మోహనా ఇది ప్రశ్నకు జవాబు. నువ్వు ప్రాక్టికల్ గా అడుగుతున్నావు. "జీవుడు చైతన్యంలో కలిసిపోతే అప్పుడు ఎవరికి రుణం తీరుస్తాము? నువ్వు అన్నది కరెక్టే. ప్రాక్టికల్ గా అదే జరుగుతుంది" అన్నారు.

ఒకసారి వైజాగ్ రమేష్ నాన్నగారి దగ్గరికి వచ్చి, భగవద్గీత పైనుండి క్రిందకు, కింద నుండి పైకి చాలా సార్లు చదివాను కానీ భగవాన్ చెప్పిన గాఢనిద్ర స్థితి నాకు ఎక్కడా కనిపించలేదు నాన్నగారూ! అని అడిగారు. నాన్న గారు రెండవ అధ్యాయం తీసి చదువు అన్నారు. ఆత్మన్యోవా ఆత్మనః అని చదువుతున్నారు. వెంటనే నాన్నగారు అక్కడ ఒకసారి ఆపమని చెప్పి, "ఆత్మకి అన్యంగా కాకుండా ఆత్మగా ఎప్పుడు ఉంటామంటే గాఢనిద్ర స్థితిలోనే ఉంటాము" అని చెప్పి, భగవద్గీతలో ఒక్కొక్క అక్షరానికి ఒక మార్గం సూచించారు. అది చాలా సూక్ష్మబుద్ధి ఉంటేనే అర్థమవుతుంది. ఈరోజు చెప్తున్నాను ఇంతవరకు ఎంతోమంది మహాత్ములు ఈ భూమి మీదకు వచ్చారు, ఇకముందు కూడా వస్తారు. వారందరూ ఏ మార్గం గురించి చెప్పినా, ఏ మాట చెప్పినా అది భగవద్గీతలో ఉండి తీరాలి. ఉంటుంది అన్నారు. ఇంత వైభవంగా చెప్పటం నాన్నగారి దగ్గర తప్ప నేను ఎవరి దగ్గరా వినలేదు. ఆ రోజు నుంచి నాకు భగవద్గీత అంటే గౌరవం పెరిగింది.

ఒకసారి బలిఘట్టం వెళ్లి వచ్చి PSN రాజు గారి ఇంట్లో నేను నాన్నగారు మాత్రమే ఉన్నాము. అప్పట్లో పెద్దగా భక్తులెవరూ లేకపోవటం వలన నాన్నగారితో చాలా సన్నిహితంగా ఉండేదానిని. బలిఘట్టం ఎక్కడ ఉంది మోహనా? అని అడిగారు. నేను ఏమీ మాట్లాడలేదు. నర్సీపట్నం రోడ్ లో ఉందా? అని మళ్ళీ అడిగారు. నేను ఏమీ సమాధానం చెప్పలేదు. బలిఘట్టం కూడా మైండ్ లోనే ఉంది అని లేచి నా పక్కకు వచ్చి నిలబడి "ఈ సృష్టి ని మోస్తున్న ఈశ్వరుడికి నువ్వు భారమా! నీ భారం ఆయన మీద వెయ్యి అన్నీ తొలగిపోతాయి" అన్నారు. నిరంతరం నా సమస్యనే దృష్టిలో పెట్టుకుని బోధించారు. నాకే కాదు, మొత్తం అందరకీ అలాగే బోధించారు. ఎవ్వరిని విడిచిపెట్టలేదు.

ఒకసారి జిన్నూరు మీటింగ్ లో నాన్నగారు అరుగు మీద కూర్చున్నారు. నువ్వు పుట్టాను అనుకుంటున్నావా మోహనా? పుట్టాను అనుకుంటే నీకు మోక్షం రాదు అన్నారు. నేను పుట్టాను అనుకుంటున్నాను నాన్నగారూ! నాకు మోక్షం రాదు అని కూడా తెలుసు, అసలు నేను పుట్టలేదు అని తెలియాలంటే గురువు దయ ఉండాలి కదా నాన్నగారూ అన్నాను. మాకు ఏవో కొన్ని అనుభవాలు కలుగుతున్నాయి. అవి మా సాధన వలన కాదు అని అర్ధమవుతోంది. మేము సాధన ఎందుకు చేయాలి నాన్నగారూ? అని అడిగాను. "మనసు చెయ్యకుండా ఉండదు కాబట్టి , పెద్దలు ఏదో సాధన చేయమని చెబుతారు" అన్నారు. అది కాదు, నాకు కలిగిన అనుభవం నా ప్రమేయంతో కలగటంలేదు అని నా మనసుకు కూడా అర్థమవుతోంది. కాబట్టి మనసు కూడా అతీత శక్తి గురించే కోరుకుంటోంది. అప్పుడది ఈశ్వరుడి దయ అవుతుంది కానీ సాధన ఎలా అవుతుంది నాన్నగారూ? అన్నాను. ఈ విషయం అర్థమైతే, భూమి మీదకు వచ్చిన పని అయిపోతుంది అని చెప్పి అంతా ఈశ్వరుడే అని, నమస్కారం పెట్టి నాకు నిద్ర వస్తోంది నేను పడుకోవడానికి వెళ్తున్నాను అని ఒక మాట చెప్పారు. "మోహనా! మన సబ్జెక్టులో ఎప్పుడూ పదిమందిని వేసుకొని తిరగాలనిపించదు. మనం బాగుపడేలా మనల్ని మన దగ్గరికి తీసుకు వస్తుంది. ఏదో నలుగురిని వేసుకుని ఖానా భజన చేయాలనే తలంపు మన సబ్జెక్టులో రాదని" చెప్పారు. అంటే అంత అత్యున్నతమైన సబ్జెక్టు. అటువంటి సబ్జెక్ట్ కి మనందరం సమకాలికులం.

ఒకసారి అరుణాచలంలో ఒక భక్తురాలుకి నేను కుడా మీతో గిరిప్రదక్షిణ కి వస్తాను అని చెప్పాను. ఆ భక్తురాలు నాతో చెప్పకుండా ప్రదక్షణ కి వెళ్ళిపోయారు. అప్పటికి నాన్నగారు ఆశ్రమంలో, నాన్నగారు బయట కూర్చుని ఉన్నారు. నేను అక్కడే ఉన్నాను. అప్పుడు నన్ను చెయ్యి పెట్టి పిలిచి మోహనా మనకి జ్ఞానం కావాలంటే భక్తులు సహాయం అవసరం లేదమ్మా అన్నారు. అంటే మనం జ్ఞానం పొందటానికి ఒక్క గురువు సహాయం తప్ప ఇంకెవరి సహాయం అవసరం లేదు.

నాన్నగారి దగ్గరికి వెళ్లిన కొత్తలో ఒక రెండు సంవత్సరాలు ఏ మూలన ఉన్నా నాన్నగారు నన్ను పిలిచి పాడించుకునేవారు. అందుకు పాటలు బాగా పాడతాను అని గర్వం ఉండేది. ఒకసారి క్రిస్మస్ సమయంలో నాన్నగారితో అరుణాచలం వెళ్ళాము. క్రిస్మస్ అవటం వలన అక్కడ భక్తులు నాన్న గారితో కేక్ కట్ చేయించారు. అప్పుడు పాటలు పాడాలి అన్నారు. అంతకు ముందు సంవత్సరం నన్ను పిలిచి పాడించారు. అందుకు ఈ సంవత్సరం కూడా నన్ను పిలుస్తారు అనుకున్నాను. అందరూ పొగుడుతారు కదా అని అందరి ముందు పాటలు పాడటం అంటే నాకు ఇష్టంగా ఉండేది. నాన్నగారు పిలుస్తారేమో అని రమణాశ్రమం భోజనానికి కూడా వెళ్ళకుండా ఎదురు చూస్తున్నాను. కానీ పిలవలేదు. పైకి నవ్వుతూ ఉన్నా లోపల మాత్రం ఒకవైపు ఇంత కీర్తి కాంక్ష నాలో ఉంది ఏమిటి అని అనిపిస్తూ ఉంది. మరోవైపు నాన్నగారు పిలవలేదని బాధ కూడా ఉంది. నాన్నగారితో పాటు గిరి ప్రదక్షణ చేస్తూ కుబేర లింగం దగ్గర ఆగి నాన్న గారితో సహా అందరం కూర్చున్నాము. నేను వెనకాల ఎక్కడో కూర్చుని ఉన్నాను. వెనకాల నాకు వినిపించేటట్టు అన్నారు, "మనం ఒక పాట పాడితే, భగవంతుడి గురించి పాడితేనే అది సంగీతం. అందరూ పొగుడుతారు అని పాడితే అది మార్కెట్ మ్యూజిక్" అన్నారు. అంటే మన గర్వాన్ని గురువు ఒక్క మాటతో తీసేస్తాడు అనటానికి సత్యం అదే. ఆరోజు తర్వాత ఎప్పుడూ కూడా ఎక్కడికైనా వెళ్ళి పాడాలి అనే తలంపు రాలేదు. ఎక్కడైనా పాడినా కల్పించుకుని పాడలేదు అది ఇష్టంతో పాడాను.

ఏది చేసినా, చెయ్యక పోయినా వారి దర్శనం తరువాత నేను జీవిస్తున్న జీవితం కరెక్ట్ కాదు, భగవంతుడు చెప్పినట్లు జీవించాలని చాల గట్టిగా అనిపించసాగింది. వారి బోధతో life లో determination రావడం ప్రారంభమయింది. నాన్నగారి కృప వల్ల ఎందరో భక్తులతో సహవాసం కలిగింది. నాన్నగారి భక్తులను, వారికి నాన్నగారి పట్ల ఉన్న ప్రేమ, ఆప్యాయతలను చూస్తుంటే మనకు భక్తి లేక పోయినా, వాళ్ళని చూసి సంతోషించాలని అనిపిస్తుంది. ఆ భక్తులలో నాకు కనిపిస్తున్న భక్తి, నిర్మలత్వం, సహజత్వం చూసి ఈ జన్మలో ఆనందించగలుగుతున్నానంటే, అది నా తండ్రి అనుగ్రహం వలన కలిగిన సంస్కారమే!

భక్తి, మోక్షం, ఆత్మ ఇటువంటి పెద్ద పదాలకి అర్థం తెలియక పోయినా నాన్నగారి అమృతవాక్కులను విని, ఆయన జ్ఞాపకాలలో ఉంటూ ఉంటే కనీసము జీవితంలో వచ్చే ఆటు పోట్లను ఎదుర్కోగలుగుతున్నాను. నాన్నగారిని కనుక కలవకపోయుంటే, జీవితంలో అంతకంటే పోగొట్టుకునే సంపద ఉండదేమో! నాన్నగారి ఆ చూపు అందం, ఆ పలకరింపు అందం, ఆ ప్రేమ అందం, ఆ సహజత్వం అందం, అన్నీ అందాలే. నాన్నగారి అమృతవాక్కులలో నన్ను ఎక్కువగా ప్రభావితం చేసి నడిపే మాటలు- (1) జరుగవలసింది జరిగే తీరును, జరుగరానిది ఎవరు ఎంత ప్రయత్నించినా జరుగనే జరుగదు. ఇది నిశ్చయము. (2) భక్తి లేకుండా జ్ఞానం కలుగనే కలుగదు. భక్తి జ్ఞాన మాత. (3) నీలో ఉన్నదే నీకు బయట కనిపించును.

నాన్నగారి దర్శనం తో నామాట తీరు, ఆలోచనా తీరు పూర్తిగా మారిపోయింది. మోడును మోహనగా తీర్చిదిద్దిన గురు దేవుల ఋణం తీర్చలేనిది.

"నాన్నగారి పాద స్పర్శతో, నాలో చాలా మార్పు" - (By మోహనా గారు)

చిన్నతనం నుండి నాకు దేవుడంటే ఇష్టం. ఆ పఠానికి దగ్గరగా కూర్చుని పూజ చెయ్యటం అంటే చాలా ఇష్టం. నాన్నగారు పరిచయం అయ్యేవరకు నాకు భక్తి, జ్ఞానం, గురువు వీటి గురించి కొంచెం కూడా అవగాహన లేదు. 1995 మే 1వ తారీఖు ఒక స్నేహితురాలి ప్రేరణతో మొట్టమొదటి సారిగా నేను శ్యామల అనే భక్తురాలి ఇంట్లో నాన్నగారిని చూసాను. మొదటిసారి చూడగానే నాకు నాన్నగారి నేత్రాలు ఎందుకో చాలా బాగున్నాయి అనిపించింది.

నా చిన్నప్పటి నుండి కూడా మా నాన్నగారు ఎంతోమంది మహాత్ములను ఇంటికి తీసుకువచ్చేవారు. వారి దగ్గర ఏమీ అనిపించలేదు కానీ నాన్న గారి దర్శనం అయిన తరువాత నుండి, నాలో నేను మారాలి అనే మార్పు కనిపించేది. అప్పుడు "ఈయన ప్రపంచానికి సంబంధించిన వాడు కాదు, మానవమాత్రుడు కాదు" అని అనిపించింది. నాలో లోపాలు నాకు భూతద్దంలో చూసినట్టు పెద్దవిగా కనిపించేవి. అప్పుడు నాన్నగారు నీలో ఉన్న ఏదో ఒక మంచి గుణాన్ని వెతికి, వెతికి పట్టుకుని ఆచరణలోకి తెచ్చుకో మోహనా! అప్పుడు ఈశ్వరుడు దయ కలుగుతుంది అన్నారు. ఎలాగైనా నేను మారాలి అనుకుంటూ, బాబా ని అడుగుతూ ఉండేదానిని. బాబా ని ఎప్పుడూ సద్గురు దేవా అని పిలుచుకుంటాను. ఒకరోజు లోపల అంతరంగం నుండి ఒక వాణి "ఎప్పుడూ నన్ను సద్గురు దేవా అని పిలుస్తావు కదా! ఇప్పుడు వచ్చిన వాడు సద్గురువే అక్కడికి వెళ్ళు, నీకు సమాధానం దొరుకుతుంది అని వినిపించింది".

రెండవ సారి కూడా శ్యామల గారి ఇంట్లోనే నాన్నగారి దర్శనం జరిగింది. ద్వితీయం అద్వితీయం అన్నట్లు ఆ రోజు నుండి నాన్నగారితో సాన్నిహిత్యం ఏర్పడింది. ఆ రోజు మా సంభాషణ ఇలా జరిగింది:

నాన్నగారు: అమ్మా! నువ్వు happy గా ఉన్నావా?
నాన్నగారి పాదాల మీద పడి కన్నీరు కార్చాను. నాన్నగారూ నాకు భగవంతుడి పట్ల భక్తిని ప్రసాదించండి అన్నాను.
నాన్నగారు: నీకు భక్తి కావాలా? జ్ఞానం వద్దా అమ్మా?
నాకు భక్తి చాలు నాన్నగారు అన్నాను.
నాన్నగారు: పుస్తకాలేమైనా చదువుతావా?
నాకు చదవటం కన్న వినడం అంటే ఇష్టం నాన్నగారు అన్నాను.

మా మధ్య జరిగిన సంభాషణ ఇదే. ఆ తరువాత రెండు రోజులు వైజాగ్ లో నాన్నగారు ఉన్నా వెళ్ళలేదు, కాని ఆయనతో మాట్లాడిన తరువాత నుండి నాలో నాకే ఎదో తెలియని వెలితి ప్రారంభమయింది. అప్పటి నుండి ‘రమణ భాస్కర’ చదవటం, చదివి కన్నీరు కార్చటం, ఇలా పదిహేను రోజులు నాకే తెలియకుండా నిద్ర లో కూడా ఏడ్చేదాన్ని. నాన్నగారి పాద స్పర్శ తో నాలో చాలా మార్పు వచ్చింది. ఆధ్యాత్మిక గ్రంధాలు చదవటం మొదలు పెట్టాను. నాన్నగారి ‘ అమృతవాక్కులు’ చదువుతూ ఉంటే మనసు ఆనందంతో ఊగిసలాడేది.

నాన్నగారిని జ్ఞానానికి సంబంధించిన ప్రశ్నలు ఎన్నో అడిగేదానిని. ఒకసారి నాన్నగారు శ్యామల గారి ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు నాన్నగారూ, నాకు నచ్చని వారు ఎవరైనా నా తలంపుల్లోకి వస్తే, ఆ తలంపుని తప్పించటానికి ఏదో నామము, విచారణా చేస్తున్నా అంత ఎఫెక్టివ్ గా కనిపించడం లేదు ఎందువలన? నామం చేస్తే మీరు సరిపోతుంది అని చెప్పారు కదా! అని అడిగాను.

"మోహనా నువ్వు ఎంతో సిన్సియర్ గా ఈ ప్రశ్న వేసినప్పుడు నేను కూడా అంతే సిన్సియర్ గా నీకు చెప్పాలి కదా! లోపల బీజం ఉండిపోతుంది, అది ఉన్నంత వరకూ ఏదో స్మరణ చేస్తే తగ్గుతుంది. కానీ మరలా విజృంభిస్తుంది" అన్నారు. దీనికి పరిష్కారం ఏమిటి నాన్నగారూ అని అడిగాను."నువ్వు ఏదో రూపంగా భగవంతుడిని ఆరాధిస్తున్నావు కదా! ఆయనని ఇచ్చేవరకు ప్రార్థించు. ప్రార్థించటం మానకు" అన్నారు. అప్పటి నుంచి ఒక ఐదు సంవత్సరాలు వరకు ప్రార్థన మానలేదు. నిరంతరం భగవంతుడిని నా స్వభావంలో మార్పు రావాలని ప్రార్థిస్తూ ఉండేదానిని. br />
ఒకసారి నాన్నగారు ప్రవచనం చెబుతుంటే, గురువు దయ నీ మీద ఉంది అనటానికి కొండగుర్తు ఏమిటో తెలుసా మోహనా? నీ లోపాలు నీకు తెలియటమే అన్నారు.

ఒకసారి జిన్నూరు వెళుతూ ప్రయాణానికి సంబంధించి భోజనంతో సహా అన్నీ సిద్ధం చేసుకుని కార్లో వెళ్ళాము. అయితే మంచి నీళ్ళు కార్ లో అయిపోయాయి అని నాకు తెలియదు. నాన్నగారు భోజనం చేశారా? అని అడిగారు. భోజనం తెచ్చుకున్నాము అని చెప్పాను. అయితే ఉండు నీకు రెండు వాటర్ బాటిల్స్ ఇస్తాను అన్నారు. ఉన్నాయి నాన్నగారూ మంచినీళ్ళు తెచ్చుకున్నాము అన్నాను. ఎందుకైనా ఉంటాయి తీసుకో అన్నారు. సరే అని తీసుకున్నాను. కొంచెం దూరం వెళ్ళేసరికి మంచినీళ్లు కావాల్సి వస్తే కార్లో నీళ్లు లేవు. నాన్నగారు ఇచ్చిన వాటర్ బాటిల్స్ మాత్రమే ఉన్నాయి. అంటే నీకు మంచినీళ్ళు అవసరమైతే, మంచినీళ్ళు కూడా గురువే చూస్తాడు. అలా నీకు ఎప్పుడు ఏది అవసరమో అది గురువే చూసుకుంటాడు. నీకు జ్ఞానం కూడా గురువే ఇస్తాడు.

రమణ భాస్కర ఎప్పుడు చదివినా అందులో నేను గురించి వస్తే చదివే దానిని కాదు. ఎక్కువ శరణాగతి గురించి చదివేదానిని. నాన్నగారు వైజాగ్ వచ్చినప్పుడు ఎక్కడ కూర్చున్నా మోహనా ఇలా రా! అని పిలిచేవారు. అలా నాన్నగారు ఒకసారి వచ్చినప్పుడు నన్ను ప్రక్కనే కూర్చోపెట్టుకొని అక్కడ ఉన్న ఐదు రోజులు నేను గురించి ఎక్కువ చెప్పారు. మొత్తం చెప్పిన తర్వాత మోహనా నీకు నేను గురించి నచ్చినట్టు లేదు కదా అన్నారు. నాకు అర్థం కావట్లేదు నాన్నగారూ అన్నాను. "నీకు అర్థం అవుతుందిలే కానీ, అది ఏమిటంటే నేను గురించి జరిగేదంతా పేకముక్కలు మేడే. ఈ నేనుని విచారణ చేస్తే, మేడ అంతా కూలిపోతుంది. ఒక్కొక్క ముక్క తీయక్కరలేదు. నేను గురించి అవగాహన వస్తే పేకముక్కలు మేడ పడిపోతుంది" అన్నారు. అప్పుడు నాకు దాని అర్థం తెలియలేదు. కానీ నేనంటే చైతన్యం కదా! అని అర్థమైన తరువాత అసలు పేక ఉంటేనే కదా మేడ పడటానికి అనిపించింది.

ఒకసారి భగవద్గీత పుస్తకం చదివినప్పుడు అందులో క్షేత్రములలో ఉన్న క్షేత్రజ్ఞుడుని నేనే అనే వాక్యం చదివాను. అది చదివేసరికి మనసు ఆగిపోయింది. ఆగిపోయే సరికి ఏంటి నేను అంటే ఇదా! నేనంటే చైతన్యమా! నేనంటే నేనే. రెండోది లేని స్థితి. మొత్తం ఈ సృష్టి అంతా నేను నేను అంటున్న ఈ నేను మన హృదయంలో నుంచి కూడా వస్తోంది కాబట్టి అంతటా నేనే , మోహన నేనే కానీ, నేను మోహన కాను అని అర్థమైంది. అది అర్థమైనప్పుడు భరించలేని ఆనందం వచ్చేసింది. అటువంటి స్థితి అనుభవంలోకి వచ్చిన తరువాత, అసలు ప్రేమ అంటే ఇదా! ప్రేమంటే ప్రవాహం. ప్రేమ ప్రవాహం ఎలా ఉంటుందంటే సృష్టిని కౌగిలించుకోవాలి అనిపిస్తుంది అలాంటి స్థితి ఇచ్చి చూపించారు నాన్నగారు.

ఒకసారి భగవాన్ విస్తరాకులో అన్నీ వడ్డించి పెడతాను, మింగే పని మీరే చేయాలి అంటారు. మింగటమే కదా నాన్నగారూ ఇక్కడ అతి ముఖ్యమైనది. మింగటం ఏ శక్తి వలన చేస్తారు? అని అడిగాను. నాన్నగారు ఏమన్నారంటే "శరణాగతి పొందితే మింగటం పని కూడా వాడే చేస్తాడు" అన్నారు. ఇంత అద్భుతంగా ఎవరు చెప్పగలరు అనిపిస్తుంది.

మరోసారి నాన్నగారు మోహనా నీకు అసూయ వస్తోందా, అది పోగొట్టుకోవడానికి ఏమైనా ప్రయత్నం చేస్తున్నావా? అని అడిగారు. అసూయ వస్తోంది నాన్నగారు అది పోగొట్టుకోవటం అసాధ్యం అన్నాను. "ఇతరులతో పోల్చుకోకుండా ఉంటే అసూయని సులభంగా పోగొట్టుకోవచ్చు" అన్నారు. ఇంత అందంగా ఎవరు చెబుతారంటే, వస్తువు తానై ఉన్నవాడు మాత్రమే చెప్పగలడు. మాటలు వచ్చిన వారందరూ అందంగా మాట్లాడలేరు. ఎవరు అందంగా మాట్లాడతారు అంటే ఆయన మాత్రమే అందంగా మాట్లాడగలడు.